نیروگاه‌های تولید برق با انتشار گازهای گلخانه‌ای و آلاینده که در ترکیب با آب در گاز داغ به صورت انیدرید از دودکش خارج می‌شوند، این آلاینده‌ها را در اتمسفر افزایش می‌دهند. هدف از انجام این مطالعه، شبیه‌سازی راکتوری بهینه به منظور حذف گازهای گلخانه‌ای و عمدتاً CO2 از دودکش نیروگاه‌ها با استفاده از باز قوی رقیق شده در آب (مانند NaOH) است که در نتیجه آن، گاز تمیز برای رهاسازی به اتمسفر و مخلوطی از نمک‌ها همراه آب، تولید و در نهایت، آب نمک حاصل، شیرین سازی و نمک‌های مفید آن نیز استخراج می‌شوند. تحقیق حاضر در قالب چهار سناریو A، B، C و D با استفاده از نرم‌افزارهای ASPEN PLUS و HYSYS برای شبیه‌سازی راکتوری به منظور کاهش و حذف این آلاینده‌ها در خروجی دودکش نیروگاه رودشور شکل گرفته است. بر اساس نتایج حاصله، در صورت بهره‌گیری از سناریوی A که مدل بهینه شبیه‌سازی شده از راکتور با بازیافت آب از جریان گاز خروجی از دودکش نیروگاه رودشور است، میزان بخار آب در گاز خروجی از دودکش نیروگاه رودشور tons/hr 780/102 برآورد شده که در خروجی راکتور شبیه‌سازی شده برای رهاسازی به اتمسفر، این مقدار به tons/hr 642/36 خواهد رسید. میزان آب در جریان آب نمک خروجی از راکتور tons/hr 280/1115 خواهد بود. همچنین، میزان CO2 در گاز خروجی از دودکش نیروگاه رودشور، از tons/hr 430/116 به tons/hr 10- 10 × ۲۹۵/۵ در خروجی راکتور شبیه‌سازی شده خواهد رسید و میزان نمک حاصل نیز معادل tons/hr 365/406 خواهد بود.

 

با توجه به منابع آب موجود در جهان، تأمین آب شیرین یکی از مهم‌ترین مسائل پیش روی دولتمردان کشورهای خشک و کم آب است. متداول‌ترین روش‌های موجود برای شیرین سازی، روش‌های حرارتی و غشایی هستند که مناسب برای تولید آب در ظرفیت‌های بالا هستند. یکی دیگر از روش‌های تولید آب شیرین، استفاده از رطوبت هوا است که برای مناطق گرم و مرطوب و ظرفیت‌های پایین پیشنهاد شده‌اند. این سیستم‌ها که از انرژی خورشید برای تبخیر آب و افزایش رطوبت هوا و از سرمایش زمین برای رطوبت‌زدایی آن استفاده می‌کنند، به سیستم‌های تولید آب چگالشی معروف هستند و در کشورهای آفریقای شمالی توجه زیادی را به خود جلب کرده است و هم‌اکنون نمونه‌های کوچک آن در تونس و الجزیره استفاده می‌شوند. در این سیستم‌ها هوای گرم و مرطوب به داخل لوله‌های مدفون در زمین هدایت می‌شود و در آنجا به دلیل انتقال حرارت با زمین خنک می‌گردد و بخار موجود در هوا به صورت آب در می‌آید. با استفاده از لوله‌های سوراخ‌دار می‌توان از این سیستم‌ها برای مصارف کشاورزی و هوادهی خاک استفاده نمود. همچنین برای مصارف خوراکی می‌توان آب را در انتهای لوله جمع‌آوری نمود. نتایج مطالعات نشان می‌دهد که در مناطق گرم و مرطوب می‌توان با استفاده از سیستم تولید آب چگالشی به طور میانگین ۱.۸ کیلوگرم آب در روز در یک متر (۹۰ کیلوگرم آب در لوله ۵۰ متری) استحصال نمود.

 

این مطالعه به منظور بررسی اثرات آب نمک تخلیه شده از کارخانه آب‌شیرین‌کن چابهار-کنارک بر روی محیط زیست دریا با استفاده از مطالعه ساختار جمعیت پرتاران صورت گرفت. نمونه‌برداری از رسوبات ۷ ایستگاه در دو نوبت پیش مانسون و پس مانسون در سال ۱۳۹۰ به‌وسیله گرب Van Veen با سطح مقطع ۰.۰۲۵ متر مربع انجام شد که ۵ ایستگاه اطراف کارخانه و ۲ ایستگاه به‌عنوان کنترل در فاصله بیش از یک کیلومتری کارخانه در نظر گرفته شد. نتایج حاصل از آنالیزهای آماری در رابطه با فراوانی و شاخص غنا، اختلاف معنی‌دار (۰.۰۵>P) بین ایستگاه‌ها را نشان داد. بیشترین و کمترین میزان فراوانی به ترتیب در ایستگاه ۶ (شاهد) ۳۶۹۳.۳۳ فرد در متر مربع (پیش مانسون) و ایستگاه ۱ به میزان صفر (پس مانسون) بوده است. بیشترین و کمترین میزان غنا، تنوع و یکنواختی به ترتیب در پیش مانسون در ایستگاه‌های کنترل به میزان ۰.۹۴، ۱.۰۷ و ۰.۶۷ و در پس مانسون ایستگاه ۱ به میزان صفر مشاهده شد. طبق نتایج به نظر می‌رسد که پرتاران به آب نمک تخلیه شده از کارخانه حساسیت دارند زیرا فراوانی و شاخص‌های اکولوژیک در ایستگاه‌های کنترل و دورتر از کارخانه نسبت به ایستگاه‌های نزدیک‌تر بیشتر بوده است. خانواده Spionidae دارای بیشترین درصد فراوانی نسبی بود که مقاومت این خانواده به آب نمک تخلیه شده از کارخانه را نشان می‌داد. با وقوع پدیده مانسون به استرس منطقه مورد مطالعه افزوده تا جایی که باعث حذف پرتاران در ایستگاه ۱ (محل تخلیه آب نمک) و کاهش فراوانی‌شان در ایستگاه‌های اطراف کارخانه شده بود.

 

تأمین آب مورد نیاز مردم در مناطق خشک و نیمه خشک جهان از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. به منظور امکان سنجی استحصال آب از رطوبت هوا به عنوان یک فناوری جدید جهت تأمین بخشی از آب مورد نیاز ساکنان جنوب شرق ایران، ابتدا داده‌های فشار بخار آب، رطوبت نسبی و بارش ایستگاه چابهار برای یک دوره آماری ۲۰ ساله (۱۳۸۹-۱۳۷۰) از مرکز تحقیقات هواشناسی کاربردی استان سیستان و بلوچستان اخذ گردید. این سه پارامتر جهت محاسبات تئوری مقدار آب استحصالی از رطوبت هوا در منطقه جنوب شرق ایران مورد استفاده قرار گرفتند. نتایج حاصل از محاسبات تئوری نشان می‌دهد که منطقه به علت میانگین رطوبت نسبی بالا مستعد اجرای هرگونه طرح استحصال آب از رطوبت هوا است؛ اما جهت محاسبات عملی مقدار آب استحصالی از رطوبت هوا، یک جمع کننده پرده‌ای به ابعاد ۱*۱ متر مربع طراحی و به مرحله اجرا گذاشته شد. مقدار آب استحصالی از این جمع کننده به صورت روزانه و به مدت ۳۶۵ روز (از اول مهر ۱۳۹۰ تا پایان شهریور ۱۳۹۱) دیده‌بانی شد. نتایج حاصل از این دیده‌بانی نشان داد که بیشترین مقدار آب استحصال شده از رطوبت هوا در این منطقه مربوط به خرداد ماه با ۶/۸ لیتر بر متر مربع در روز و کمترین مقدار آن مربوط به بهمن با ۱/۱ لیتر بر مربع در روز بوده است.

چکیده
بخش حمل‌ونقل بیشترین بخش مصرف‌کننده فرآورده‌های نفتی می‌باشد. با توجه به افزایش مصرف بنزین در ایران طی سال‌های اخیر، این امر موجب افزایش آلودگی‌های هوا ازجمله گرم شدن زمین‌بر اثر تولید گازهای گلخانه‌ای شده است. گاز ‬طبیعی به علت سازگاری با محیط‌زیست می‌تواند به‌عنوان سوخت قالب در بخش حمل‌ونقل تبدیل شود. در این مطالعه، با استفاده از فرمول‌های پیشنهادی مکانیسم توسعه پاک، میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای حاصل از بخش حمل‌ونقل، سپس هزینه‌های خارجی و اجتماعی حاصل از تولید گازهای گلخانه‌ای، صرفه‌جویی‌های اقتصادی حاصل از گازسوز کردن خودروها از دید مالک و دولت و ظرفیت کنونی جایگاه‌های سوخت‌رسانی CNG شهر زنجان جهت جایگزینی CNG به‌جای سوخت فسیلی در سناریوهای مختلف (افزایش خودروهای دوگانه‌سوز به ترتیب ۲۵ درصد، ۵۰ درصد، ۷۵ درصد و ۹۰ درصد) موردبررسی قرارگرفته است. نتایج، بیشترین میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای را مربوط به خودروهای شخصی فقط بنزین‬سوز با ۱۰۱۱×۰۸/۲ معادل تن CO2 در سال با هزینه‌های خارجی و اجتماعی به ترتیب ۱۰۱۶× ۶/۱ و ۱۰۱۶× ۹/۶ ریال در سال و کمترین میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای مربوط به خودروهای شخصی دوگانه‌سوز با سوخت CNG برابر با ۱۰۹× ۴/۳ معادل تن CO2 در سال با هزینه‌های خارجی و اجتماعی به ترتیب ۱۰۱۴× ۷/۲ و ۰۱۰۱۵× ۱/۱ ریال در سال نشان داد. همچنین، صرفه‌جویی‌های اقتصادی از دیدگاه دولت و مالک خودرو کاملاً محسوس می‌باشد. ظرفیت کنونی جایگاه‌های سوخت‌رسانی CNG جهت جایگزینی با سوخت فسیلی پاسخگوی خودروهای گازسوز فعلی شهر می‌باشد و ظرفیت جایگزینی را در سناریوهای مختلف ندارند مگر، با احداث جایگاه‌های جدید سوخت‌رسانی CNG که این خود نیاز به مطالعه و برآورد اقتصادی دارد.

بحران انرژی موجود در جهان امروزی دیدگاه بشر را به استفاده بهینه از انرژی‌های موجود سوق داده و کارشناسان همواره در پی تحقق این موضوع مهم گام برداشته‌اند. یکی از این راهکارها استفاده از سیکل بهینه تولید هم‌زمان هست. تولید هم‌زمان آب شیرین، برق، حرارت و برودت به معنای استفاده بهینه از انرژی نهفته سوخت مصرفی در تجهیزات تولید نیرو می‌باشد. در این مقاله پس از معرفی اجمالی سیکل‌های تولید هم‌زمان برق و حرارت (CHP) و برق، حرارت و برودت (CCHP)، به بررسی سیستم تولید هم‌زمان آب شیرین، برق و برودت پرداخته می‌شود. در کشور عزیزمان ایران همواره حجم بالایی از جرم و انرژی بخار کم‌فشار بدون هیچ استفاده‌ای به هدر می‌رود. در این مقاله با طراحی سیکلی بهینه توسط نرم‌افزار ASPEN PLUS سعی در ارائه راهکاری جهت بهره‌گیری از این انرژی (بخار مازاد کم‌فشار) جهت تولید آب شیرین، برق و برودت گردیده است که حاصل این طراحی تولید هم‌زمان ۶۰ هزار کیلوگرم بر ساعت آب شیرین، ۴۷۱۰ کیلووات نیرو و دسترسی به دماهایی پایین در حدود ۲۳۶ و ۲۹۳ درجه کلوین می‌باشد.

اهمیت وجود آب‌شیرین‌کن در حیات و تمدن بشری بر کسی پوشیده نیست. هفتاد درصد از مساحت کره زمین از آب پوشیده شده است، این در حالی است که آب اقیانوس‌ها و دریاها با دربرداشتن حدود ۳۵درصد وزنی املاح مختلف برای استفاده مستقیم در کاربردهای شرب، بهداشتی، کشاورزی و صنعتی مناسب نیست. در ایران، با توجه به شرایط اقلیمی کشور، نیاز به تولید آب شرب در ظرفیت‌های پایین، برای مناطق کم‌جمعیت و دورافتاده، موضوعی است که تاکنون کمتر موردتوجه قرارگرفته است. درحالی‌که در مناطق خشک و کویری، که وسعت زیادی در مناطق مرکزی ایران دارند، ازیک‌طرف نیاز به آب شیرین به‌عنوان یکی از مشکلات اساسی مردم این مناطق به شمار می‌آید و از طرف دیگر، انرژی خورشید با شدت تابش مناسب در این مناطق در دسترس است. تاکنون روش‌های مختلفی جهت جداسازی املاح از آب‌شور و تولید آب شیرین ابداع‌شده که از میان آن‌ها روش‌های تقطیری قابلیت بالایی جهت به‌کارگیری انرژی خورشیدی دارند. آب شیرین کن خورشیدی اضطراری مزایایی نسبت به آب‌شیرین‌کن‌های معمولی دارند که از آن جمله می‌توان به قابل‌حمل بودن،کم‌هزینه بودن و قابلیت استفاده در سفر اشاره کرد. در این مقاله به طراحی سه مدل برای آب‌شیرین‌کن اضطراری می‌پردازیم.

چکیده
مقدار آب شیرین موجود به ازای هر نفر در جهان به دلایل مختلفی ازجمله افزایش جمعیت، آلودگی آب، برنامه‌ریزی نامناسب آب‌های فرامرزی و عملکرد ناکارآمد سیستم‌های تأمین و توزیع آب، روزانه در حال کاهش است. درنتیجه اگر روند فعلی در مصرف آب و شیوه‌های مدیریتی آن ادامه یابد، احتمال درگیری اجتماعی در سراسر جهان برای بحران آب به‌خصوص در کشورهای درحال‌توسعه افزایش می‌یابد. همچنین تغییرات آب‌وهوا به‌عنوان یک معضل در توسعه محیط‌زیست، مسائل اقتصادی-اجتماعی، روانی و سیاسی موردتوجه همه کشورهای جهان قرارگرفته است. با این سرعت تحولات، مسائل و مشکلات مربوط به بحران آب در جهان متعدد، پیچیده و چالش‌برانگیز خواهد شد. برای به ثمر رسیدن تلاش‌ها در حل این مشکل نیاز به یک‌چشم انداز روشن از مقدار آب قابل‌دسترس در آینده و تقاضای آن و همچنین روش‌های جدید فکر کردن، توسعه و اجرای برنامه‌ریزی و مدیریت‌های جدید است. در ابتدا با بررسی مشاهدات و شواهد مبنی بر پتانسیل آب در دسترس، میزان مصرف به تفکیک قاره و ارزیابی‌های گذشته، حال و آینده وضعیت آب جهان بررسی‌شده است و سپس برای انطباق یا پدیده تغییر اقلیم برخی از دستورالعمل‌ها و راهکارهای مهم در قالب یک چهارچوب یکپارچه ارائه‌شده است.

چکیده
در این مقاله پس از بحث روی لزوم بازیافت تایر و تاریخچه آن و هم‌چنین الزام‌های قانونی برای حذف تایرهای فرسوده از طبیعت برای حفاظت از محیط زیست، روش‌های استفاده مجدد از تایرهای فرسوده بررسی می‌شود. اهم این موارد عبارت‌اند از استفاده از تایر به‌صورت رابر (لاستیک) بازیافته یا کائوچوی احیاشده، روکش کردن تایرهای فرسوده، استفاده از تایر به‌عنوان سوخت، پیرولیز کردن تایر و …
چهره ناخوشایند مکان‌های جمع‌آوری و دفن تایرهای فرسوده، همراه با خطرهای بالقوه‌ی حاصل از احتراق آن‌ها باعث اعتراض گروه‌های طرفدار محیط‌زیست نسبت به روش‌های جمع‌آوری و دفن این زباله‌ها شده است. در اروپا از جمع‌آوری و سوزاندن تایرهای فرسوده همراه با زباله‌های دیگر در یک محل به‌طور قانونی جلوگیری به عمل می‌آید. در سال ۱۹۸۹ زمانی که کمیسیون اروپایی شروع به مطالعه روی زباله‌های جوامع صنعتی کرد تایرهای فرسوده به‌عنوان یکی از بحث‌های کلیدی مطرح شد به‌طوری‌که در سال ۱۹۹۱ یک گروه کاری تشکیل شد تا به‌طور تخصصی مناسب‌ترین و عملی‌ترین راه‌حل‌های این معضل را بررسی کند.

در این مقاله امکان و چگونگی مصرف پودر لاستیک حاصل از بازیافت تایرهای فرسوده، که به روش‌های مکانیکی و برودتی تهیه می‌شوند، در آمیزه‌های تایر مورد بررسی قرارگرفته و اثر استفاده از لاستیک بازیافتی (به شکل پودر یا ریکلیم) روی خواص فیزیکی و زمان پخت یک آمیزه موردمطالعه قرارگرفته است. این مقاله نشان می‌دهد که اکثر تایر سازان معتبر جهان در حال حاضر استفاده‌ی قابل‌توجهی از لاستیک‌های بازیافتی در فرمولاسیون‌های تایرهای تولیدی خود نمی‌کنند و یکی از دلیل‌های این امر، کاهش حدود ۱۰ تا ۱۵ درصدی در خواص فیزیکی آمیزه‌هاست. از سوی دیگر، پیش‌بینی‌شده است که مصرف لاستیک‌های بازیافتی در آینده نزدیک جای گزین ۱۰ تا ۱۵ درصد کائوچوهای نو در فرمول‌ها شود.