آخرین اخبار محیط زیست در حوزه های مختلف مانند بحران آب ایران ، انرژی خورشیدی ، بازیافت ، آلودگی هوای شهر های صنعتی و ارائه تکنولوژی های جدید در دنیا

با دنبال کردن اخبار محیط زیست از وبسایت زمین سبز پارس خود را در زمینه محیط زیست به روز نگه دارید. ما علاوه بر اخبار محیط زیست اطلاعات بسیاری در خصوص راه های جدید برای مبارزه با بحران آب ارائه می دهیم. ما اعتقاد داریم که تنها راه مبارزه با بحران آب ایران صرفه جویی در مصارف خانگی نیست. ما با ارائه راه حل های جدید قصد داریم در جهت حل مشکل بحران آب اقدام نماییم.

 

ناسا: یخچال قطبی

دانشمندان ناسا پس از آشکار شدن نتیجه ماموریت اکتشافی اخیرشان در رابطه با رشد روز افزون حفره ای در یخچال های طبیعی قطب جنوب، مبهوت شده اند چرا که فهمیده اند ذوب شدن یخ ها، از چیزی که پیش بینی می کرده اند بسیار سریع تر است. این حفره به اندازه دو سوم منهتن است، این قدر بزرگ که می توان ۱۴ میلیارد تُن یخ را قبل از ذوب شدن در آن جای داد.

بیشتر این مقدار با سرعت انفجاری ای ناپدید شده است. دانشمندان گزارش داده اند که عمده این ذوب شدن در سه سال اخیر رخ داده است. اندازه حفره زیر یخچال نقش مهمی را در ذوب شدن ایفا می کند، چرا که با نفوذ بیشتر آب و گرما به زیر یخچال، ذوب شدن تسریع می شود.

آزمایشگاه مورد استفاده در این ماموریت، از رادار قابل نفوذ به یخ جهت بررسی و اکتشاف فضای زیر یخچال Thwaites در قطب جنوب غربی که گاها به آن یکی از خطرناکترین یخچال ها گفته می شود (چرا که می تواند به تنهایی در افزایش سطح آب دریاها نقش مهمی ایفا کند)، استفاده کرد. دانشمندان انتظار داشتند که حفره های نسبتا کوچکی بین یخچال و بستر صخره ای آن پیدا کنند، اما با یافتن یک حفره با عمق ۱۰۰۰ فوت شوکه شدند.

طبق این گزارش، این مطالعه از بسیاری از گزارش های اخیر سایر دانشمندان در رابطه با ذوب شدن سریع یخ های قطب جنوب بیش از آنچه پیش بینی میشد پیروی می کند، وضعیتی که به موازات گرم تر شدن سریع اقیانوس ها در حال رخ دادن است.

ذوب شدن یخچال Thwaites، که تقریبا هم اندازه فلوریدا است، تا همین الان حدودا ۴ درصد در افزایش سطح آب دریاها نقش داشته است. ناپدید شدن یخ های قطبی، باعث افزایش سطح دریاها تا حدود ۲ فوت و افزایش احتمال سریعتر ذوب شدن یخچالها محاصره شده که خود منجر به افزایش سطح آبها به اندازه ۸ فوت می شود، می گردد.

در بخش مربوط به یخچال Thwaites، جایی که حفره در آن پیدا شده است، دانشمندان یک الگوی پیچیده از عقب نشینی و ذوب شدن یخ را مشاهده کرده اند که در واقع به معنی عقب نشینی بخش های یخچال به اندازه ۲۶۲۵ فوت در سال می باشد.

دانستن جزییات اینکه چگونه اقیانوس باعث آب شدن این یخچال می شود جهت پیش بینی تاثیر آن بر افزایش سطح دریاها در دهه های آینده ضروری می باشد.

کالیفرنیا: استخر نگهداری سوخت های هسته ای در نیروگاه هسته ای San Onofre

مطالعه اخیری که توسط موسسه زیست محیطی Greenpeace انجام شده است در مورد بحران جهانی انباشته شدن زباله های هسته ای، با توجه به اینکه این مواد می توانند برای هزاران سال پرتوزا باقی بمانند، هشدار می دهد.

این مطالعه گزارشی ۱۰۰ صفحه ای در مورد وضعیت انباشت زباله های هسته ای موجود در هفت کشور است. فرانسه، امریکا، بلژیک، ژاپن، سوئد، فنلاند، و بریتانیا. زباله های چند عدد ازین کشورها نزدیک اشباع شدن است. طبق این گزارش، در حدود ۲۵۰،۰۰۰ تُن سوخت هسته ای در ۱۴ کشور استفاده شده است. اکثریت این مقدار از سوخت استفاده شده، در استخرهای خنک کن مستقر در محل راکتور ها باقی می مانند که در عمق خود دفاعی ندارند مانند نگهداری های نوع دوم (secondary containment) که نسبت به نبود سیستم خنک شونده آسیب پذیر هستند و در بسیاری از موارد از سیستم برق پشتیبان نیز بی بهره اند.

افزون بر این، این کشورها میبایست با مشکلات مرتبط دیگری از قبیل ریسک آتش سوزی، تخلیه گازهای رادیو اکتیو، آلودگی زیست محیطی، معیوب شدن نگهدارنده ها، حملات تروریستی، و هزینه های رو به افزایش نیز مواجه شوند. پس از گذشت بیش از ۶۵ سال از آغاز استفاده غیرنظامی انرژی هسته ای، حتی یک کشور نیز نمی تواند ادعا کند که راه حلی برای مدیریت پسماندهای بسیار خطرناک پرتوزا دارد.

دفن کردن زباله های هسته ای در عمق زمین که به عنوان راه حلی دراز مدت سر و صدا به پا کرده بود، معایب اساسی ای از خود نشان داده است که آن را به عنوان یک گزینه معتبر باقی نمی گذارد. موسسه Greenpeace چند دهه علیه استفاده از انرژی هسته ای اعتراض کرده است و در عوض حامی انرژی های تجدیدپذیر است که به گفته این گزارش بهتر برای محیط زیست و اقتصاد، و فاقد ریسک های مربوط به انرژی هسته ای است.

هر پسماند هسته ای که دور ریخته می شود، پرتوهایی را به محیط زیست نشت می دهد، و در حال حاضر نیروگاههای هسته ای، راه کاری جهت انباشتن زباله های هسته ای در محل سایت ندارند. همچنین محلی در نوادا امریکا موسوم به “کوه یوکا” که برای نگاه داری پسماندهای هسته ای انتخاب شده است هم به لحاظ آتشفشانی و هم زمین لرزه ای فعال است. برنامه های مربوط به ساخت این محل که خیلی هم به درازا کشیده است در سال ۲۰۱۰ توسط باراک اوباما متوقف شد اما به نظر میرسد که تیم دونالد ترامپ برنامه را مجددا به جریان انداخته اند.

گزارش Greenpeace نشان می دهد که ماه ها قبل، با وجود مخالفت های تند ایالتی، سلاح های سّری پلوتونیمی از کارولینای جنوبی جهت ذخیره سازی به این محل منتقل شده است. یکی از نمایندگان مجلس امریکا (Dina Titus) نیز اشاره کرده است که بار دیگر، ترامپ از نوادا جهت انبار کردن پسماندهای هسته ای امریکا استفاده کرده است. تصمیمی که اگر ترامپ و تیمش فکر کرده اند که می توانند در آن پیش روند در اشتباه هستند.

 

انرژی های تجدید پذیر نظیر باد، خورشیدی، برق-آبی و زمین گرمایی در سرتاسر جهان به صورت مستمر در حال رشد هستند. کشورهایی که در این زمینه پیشتاز هستند عبارتند از:

ایسلند

سوئد

کاستاریکا

نیکاراگوئه

انگلستان

آلمان

اروگوئه

چین

تا سال ۲۰۵۰، حرکت به سمت استفاده ۱۰۰ درصدی از انرژی های تجدیدپذیر:

بعضی از کشورها اهدافی را مشخص کرده اند که طی آن تا آینده ای نزدیک تمام انرژی خود را از منابع تجدیدپذیر بدست بیاورند. در کنفرانس آب و هوایی سازمان ملل در سال ۲۰۱۶، حدود ۵۰ کشور موافقت کردند که تا سال ۲۰۵۰ فقط از انرژی های تجدید پذیر استفاده کنند. کشورهایی مثل فیلیپین و کلمبیا متعهد شده اند که بین سال ۲۰۳۰ و ۲۰۵۰ تمام انرژی خود را تجدیدپذیر کنند. امریکا و کانادا مانند کشورهایی که چنین تعهداتی داده اند سریع نبوده اند. در امریکا، در سال ۲۰۱۷ حدود ۱۸ درصد کل برق کشور از منابع تجدیدپذیر بدست آمد. در کانادا نیز، مقداری حدودا مشابه (۱۸.۹ %) گزارش شده است.

موانع موجود در مسیر انرژی های تجدیدپذیر:

بسیاری معتقدند که استفاده بیشتر از منابع تجدیدپذیر ارزش مجاهدت برای آن را دارد؛ اما موانعی وجود دارد که مانع تولید بیشتر انرژی های تجدیدپذیر می شود. یکی از این موانع بزرگ، قیمت تمام شده است. بنا به گزارش یک سازمان امریکایی، عمده هزینه های مربوط به انرژی های تجدیدپذیر مربوط به ساخت ابتدایی آنهاست. یک نیروگاه گاز جدید حدودا ۱۰۰۰ دلار به ازای هر کیلووات هزینه بر خواهد بود. این در حالیست که طبق این گزارش هزینه میانگین برای نصب یک نیروگاه خورشیدی بین ۲۰۰۰ تا ۳۷۰۰ دلار به ازای هر کیلووات برای مصرف کننده های مسکونی خواهد بود. نیروگاه بادی بین ۱۲۰۰ تا ۱۷۰۰ دلار به ازای هر کیلووات هزینه بر خواهد بود.

بحث هزینه، در عملیات انتقال برق نیز، خطوط انتقال و زیر ساختهای مورد نیاز آن از جایی که برق تولید می شود تا جایی که مورد مصرف قرار می گیرد مسئله مهمی است. تمام مزارع بادی و خورشیدی کنار نیروگاه های غیر تجدید پذیر قدیمی قرار ندارند. این یعنی، سیستم های جدیدی باید احداث شود. مشکل بعدی در سر راه انرژی های تجدیدپذیر ورود با بازار فروش و حمایت های دولتی و سیاسی می باشد.

آیا در دراز مدت انرژی های تجدیدپذیر ارزان تر خواهند بود؟

تحقیقات جدید نشان می دهد، در دراز مدت، به لحاظ هزینه، انرژی های تجدید پذیر از غیرتجدید پذیر به صرفه تر خواهند بود. شرکت لازارد (lazard) هزینه های مربوط به تولید انرژی را در طول عمر مفید نیروگاه ها بررسی کرده و به این نتیجه رسیده است که انرژی های بادی و خورشیدی در مقیاس های بزرگ ارزان ترین منبع تولید انرژی می باشند. در سال ۲۰۱۷، هزینه انرژی بادی ۳۰ الی ۶۰ دلار به ازای هر مگاوات ساعت (هر مگاوات ساعت معادل ۱۰۰۰ کیلوات ساعت) بوده است. مزارع خورشیدی با مقیاس های بزرگ، ۴۳ تا ۵۳ دلار به ازای هر مگاوات ساعت هزینه داشته اند. تولید انرژی از زغال سنگ حداقل ۶۰ دلار به ازای هر مگاوات ساعت هزینه داشته است.

آژانس بین المللی انرژی های تجدیدپذیر (IRENA) گزارش می دهد که هزینه های مربوط به انرژی های تجدیدپذیر پایین است.در گزارش اخیر، IRENA اشاره می کند که تولید انرژی خورشیدی در نیروگاههای فتوولتائیک (PV) نسبت به سال ۲۰۰۹ بیش از ۸۰ درصد ارزان تر شده است. علاوه بر این، هزینه برق حاصل از پنل های خورشیدی فتوولتائیک حدود ۷۵ درصد از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۷ کاهش داشته است. این سازمان گزارش می دهد که این مقدار به صورت مستمر باز هم کاهش خواهد یافت.

بسته به بازار فروش، قیمت توربین های بادی نیز در مدت مشابه حدودا نصف شده است. این کاهش قیمت ها منجر به تولید انرژی بادی ارزان تر در سرتاسر جهان شده است. تا سال ۲۰۲۰، فناوری های مربوط به تولید انرژی های تجدیدپذیر در حال استفاده، در رنج ارزان ترین انرژی های فسیلی و یا حتی ارزان تر از آنها خواهند بود.

اگرچه انرژی های تجدیدپذیر در حال رشد هستند، اما کماکان نیاز به سرمایه گذاری بیشتری در مقایسه با غیر تجدیدپذیر ها دارند. بسیاری از کشور ها و اشخاص متوجه منفعت سرمایه گذاری در زمان حال برای داشتن آینده ای پایدار و سبزتر شده اند.

جهان نسبت به بحران پلاستیک ها در اقیانوس ها، در حال بیدار شدن است، و ما راه حل ها و گشایش هایی که در این مسیر رخ می دهد را دنبال می کنیم.

بطری های پلاستیکی در جریان نمایشگاه موسوم به “توجه به آثار مخرب زباله های پلاستیکی بر محیط زیست” آبنمای معروف شهر مادرید (Cibeles Fountain) را پُر کرده اند.

نشنال جئوگرافیک گزارش می دهد:

جهان با مشکل آلاینده های پلاستیکی مواجه است که همچون توپ برفی در حال غلتیدن و بزرگتر شدن است، اما آگاهی عمومی و اقدامات انجام گرفته نیز در حال افزایش هستند.

سالانه حدود ۱۸ میلیارد پوند (۸ میلیارد کیلوگرم) زباله های پلاستیکی از طریق مناطق ساحلی وارد اقیانوس های جهان می شود. این مقدار تقریبا معادل این است که در هر فوت از سواحل جهان ۵ عدد کیسه پلاستیکی انباشته شود. تمامی پلاستیک ها به موجودات زنده اقیانوس ها صدمه می زنند، از صخره های مرجانی گرفته که در میان کیسه ها خفه شده اند تا لاک پشت هایی که در توده های پلاستیک گیر کرده اند، و وال ها و پرندگان دریایی ای که دچار گرسنگی شده اند زیرا شکم هایشان از تکه های پلاستیک پر شده است و جایی برای غذای واقعی ندارد.

اکنون سوالات جدیدی در مورد اثرات احتمالی دراز مدت ذرات کوچک پلاستیک بر زنجیره غذایی دریایی ظهور می کنند، سوالاتی در مورد اینکه این موضوع چه تاثیری روی سلامت انسان و امنیت غذایی دارد؟

حدود ۴۰ درصد تمامی پلاستیک هایی که تولید می شوند در بسته بندی به کار می روند، و بیشتر آن هم فقط یک بار مصرف شده و سپس دور انداخته می شوند. کمتر از یک پنجم پلاستیک ها بازیافت می شوند، اگر چه بسیاری از کشورها و کسب و کارها در تلاش هستند تا این مقدار را افزایش دهند.

نشریه نشنال جئوگرافیک از ژوئن ۲۰۱۸ تا کنون بخشی را به مسئله پلاستیک اختصاص داده است. در این راستا سعی شده است تا برخی اقدامات مثبت در این راستا آورده شود که در ذیل به چند نمونه آن اشاره می شود:

کشور پرو استفاده از پلاستیک های یک بار مصرف را ممنوع می کند (۱۷ ژانویه ۲۰۱۹):

بازدیدکنندگان ۷۶ منطقه طبیعی و حفاظت شده در پرو، از این به بعد اجازه حمل پلاستیک های یک بار مصرف را ندارند. این ممنوعیت از الان قرار است که به اجرا گذاشته شود، و قبلا در ماه نوامبر به عنوان حکم حکومتی توسط وزیر محیط زیست این کشور اعلام شده بود. این فرمان می گوید که هدف از اجرای آن این است که جایگزینی پلاستیک های یک بار مصرف با پلاستیک های چند بار مصرف یا آنهایی که تجزیه شان موجب آلودگی با میکروپلاستیک ها و سایر مواد خطرناک نمی شود؛ انجام پذیرد. به عنوان مثال، در یکی از مکان های توریستی معروف پرو (Machu Picchu)، روزانه ۱۴ تن زباله جامد تولید می شود که بیشتر آن را بطری های پلاستیکی و سایر بسته بندی های یک بار مصرف تشکیل می دهند.

در ماه دسامبر، مجلس پرو قانونی را وضع کرد که طی آن تا سه سال آینده استفاده از پلاستیک های یک بار مصرف در سراسر کشور ممنوع خواهد شد. طبق آمار وزارت محیط زیست پرو، این کشور سالانه ۹۴۷،۰۰۰ تُن پلاستیک مصرف می کند که ۷۵ درصد آن دور انداخته می شود و فقط ۰.۳ درصد آن بازیافت می شود.

آغاز ممنوعیت استفاده از بسته بندی های پلاستیکی در واشنگتن دی سی(۱ ژانویه ۲۰۱۹):

از این به بعد آن دسته از کسب و کارها که در واشنگتن از بسته بندی های پلاستیکی استفاده کنند جریمه خواهند شد. از چندی قبل تعداد زیادی از کسب و کارهای محلی استفاده از بسته بندی های یک بار مصرف را با موارد قابل استفاده مجدد و ظروف قابل شستشو یا ظروف کاغذی و گیاهی جایگزین کرده اند. این قانون در ادامه قانونی است که در سال ۲۰۱۸ در سیاتل جهت کاهش اثرات سو زباله های پلاستیکی وضع شد. بیش از ۴۰۰۰ مورد دور ریخته شده در پاکسازی اخیر رود آناکاستیا در واشنگتن پیدا شد. ظروف بسته بندی پلاستیکی مجوب صدمه زدن به حیات وحش شده و بازیافت آنها دشوار است. آنها فقط بخش کوچکی از مجموع آلودگی پلاستیکی آبها را تشکیل می دهند، به طوری که برخی منتقدین بر این باورند که این موارد فقط موجب حواس پرتی از موارد اصلی شده، اما برخی دیگر معتقدند که این نقطه مناسب و راحتی جهت شروع کار برای حل مشکل است.

افزایش آب شدن یخ ها ناشی از تغییرات آب و هوایی موجب بالا آمدن آبهای جهان در دهه های آینده می شود

محققین ناسا و دانشگاه کالیفرنیا روند تغییرات جرمی مقدار یخ موجود در قطب جنوب را در ۴۰ سال اخیر بررسی کرده اند، نتایج نشان می دهد که نابودی پوشش یخی این منطقه شتاب گرفته است.

فناوری های نوین، راه حل های تازه!

قطب جنوب، در مقایسه بین سالهای ۱۹۷۹ تا ۲۰۱۷ سالانه به مقدار شش برابر بیشتر یخ از دست داده است. همچنین، مشخص شده است که به دلیل تسریع در ذوب شدن یخ ها، سطح آبهای جهان به اندازه نیم اینچ (بیش از ۱ سانتی متر) بالاتر آمده است. با توجه به روند ادامه دار ذوب شدن یخ ها، سطح آبها در چند قرن پیش رو چند متر بالاتر خواهد آمد.

این مطالعه که توسط تیمی از محققین ناسا و دانشگاه کالیفرنیا صورت گرفته است، به عنوان طولانی ترین سنجش جرمی یخ های قطب جنوب به حساب می آید. بررسی وجب به وجب چهار دهه، پروژه ای که البته به لحاظ جغرافیایی هم جامع و کامل بوده است؛ تیم تحقیقاتی ۱۸ منطقه شامل ۱۷۶ حفره آبی همراه با جزایر اطرافشان را بررسی کرده اند.

روش های استفاده شده جهت تخمین توازن صفحات یخی شامل مقایسه تجمع برف باریده شده در حفره های داخلی با یخ خارج شده توسط یخچالهای قطبی در خطوط مرزی آنها (جایی که یخ شروع به شناور شدن روی اقیانوس کرده و از بستر خود رها می گردد) می باشد.

اطلاعات موجود از عکس های با کیفیت هوایی که از ارتفاع حدود ۳۵۰ متری توسط رادارهای ماهواره های ناسا از دهه ۱۹۷۰ گرفته شده است، بدست آمده است. تیم تحقیقاتی قادر بود تا تشخیص دهد که بین سالهای ۱۹۷۹ تا ۱۹۹۰، قطب جنوب به طور میانگین سالانه ۴۰ گیگاتن (۴۰ میلیارد تن) یخ از دست داده است. اما در سالهای ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۷ به طور میانگین سالانه ۲۵۲ گیگاتن از دست داده است.

سرعت ذوب شدن در چهار دهه اخیر به طرز چشمگیری افزایش یافته است. از سال ۱۹۷۹ تا ۲۰۰۱، میانگین ۴۸ گیگاتن سالانه به ازای هر دهه بود. این مقدار به ناگاه با ۲۸۰ % افزایش به عدد ۱۳۴ گیگاتن بین سالهای ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۷ رسید.

به گفته یکی از مسولین این پروژه تحقیقاتی (آقای ریگنات)، یکی از کلیدی ترین یافته های این پروژه این است که بخش اعظمی ازین آب شدن یخ ها را بخش شرقی قطب جنوب به خود اختصاص داده است. این بخش از قاره قطب جنوب همیشه بخش مهمی از ذوب شدن یخ را شامل می شده است، حتی در دهه ۱۹۸۰ هم به همین شکل بوده است. این منطقه احتمالا نسبت به تغییرات آب و هوایی حساس تر است و دانستن این ازین جهت مهم است که بدانیم این بخش از مجموع بخش غربی و بخش شبه جزیره ای (Antarctic Peninsula) یخ بیشتری دارد. همچنین، این بخش در مجاورت با آبهای گرم اقیانوسی نیز هست.

با توجه به اینکه گرمایش جهانی و از بین رفتن لایه ازون موجب گرم تر شدن آبهای آن منطقه می شود، روند ذوب شدن یخ ها و بالاتر رفتن سطح آبها در دهه های آینده ادامه خواهد یافت.

 

 ما چگونه می توانیم متوقف شویم؟

بعد از چند سال که رشد انتشار کربن به حداقل رسیده بود، مجددا جهان در حال رقابت برای سوزاندن سوخت های فسیلی بیشتری است. با توجه به محاسبات اخیری که صورت گرفته است، تا پایان سال ۲۰۱۸ مقدار ۳۷.۱ میلیارد تن کربن انتشار یافته است که رکوردی جدید است.

این یعنی ۲.۷ % افزایش نسبت به سال ۲۰۱۷ که ۳۶.۲ میلیارد تن بود که این مقدار خود ۱.۶ % نسبت به سال ۲۰۱۶ بیشتر بوده است. برای سه سال، تغییری در مقدار انتشار کربن مشاهده نشد، در حالیکه همزمان اقتصاد جهانی رو به رشد بود. این باعث امیدواری دانشمندان به شروع کاهش انتشار شده بود، اما این اتفاق نیفتاد!

برای بستن شیر انتشار کربن، کشورها می بایست به سرعت روی انرژی های نو تمرکز کنند.

انتشار رو به افزایش

تغییرات آب و هوایی از قبل شروع شده است. مطالعه ای در سال ۲۰۱۰ که در ناسا صورت پذیرفت نشان داد که دمای زمین در قرن بیستم ۰.۸ درجه سلسیوس افزایش یافته است. قطب شمال به طور خاص با نشان دادن رکورهای جدیدی از ذوب شدن یخ ها، به سرعت نسبت به این تغییرات واکنش نشان داد. سطح آبهای حاصل از ذوب شدن یخ ها در گرینلند به تنهایی حدودا باعث بالاتر رفتن سطح تمام آبهای جهان به اندازه تقریبا ۱ میلیمتر می شود.

در ماه اکتبر، موسسه بین دولتی مربوط به تغییرات آب و هوایی سازمان ملل متحد (IPCC) هشدار داد که جهان باید مقدار انتشار کربن خود را تا سال ۲۰۳۰، به مقدار ۴۵ % کمتر از مقدار آن در سال ۲۰۱۰ برساند و تا سال ۲۰۵۰ نیز باید مقدار انتشار را کاملا متوقف کند تا میانگین دمای جهانی بیش از ۱.۵ درجه سلسیوس افزایش نیابد.

 

این نمودار مقدار انتشار کربن ناشی از استفاده از زمین ها و سوختن سوختهای فسیلی (بالا) و جایی که این کربن های اضافه تجمع می کنند (پایین) را نشان می دهد. کربن موجود در جو زمین (رنگ آبی) باعث گرم شدن زمین می شود؛ کربن موجود در اقیانوس ها (رنگ سبز تیره) باعث اسیدی شدن آبها و آسیب رساندن به جانداران آبی می شود.

(The Global Carbon Project, Le Quéré et al, Earth System Science Data 2018)

 

در حال حاضر، انتشار کربن در جهت نادرستی پیش می رود. در بین سالهای ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸، تخمین زده شده که چین مقدار انتشار خود را ۴.۷ % افزایش داده است. در همین بازه زمانی امریکا ۲.۵ افزایش داده است. اما هند بیشترین مقدار افزایش را داشته است، ۶.۳ %. اتحادیه اروپا نیز به مقدار ۰.۷ % افزایش داشته است.

محققین گزارش کرده اند که نیرو محرکه چنین تغییراتی هم مربوط به مسایل هواشناسی است و هم اقتصادی. زمستان بسیار سرد در شرق ایالات متحده و تابستان بسیار داغ در این کشور مقدار انتشار کربن را به دلیل استفاده زیاد از سیستم های گرمایش و سرمایش افزایش داده است. کاهش قیمت نفت و بنزین هم باعث شده تا خودروها و کامیونهای بزرگتری در ایالات متحده خریداری شوند. در همین حال، اقتصاد کساد چین، باعث شده تا پروژه های بزرگ مربوط به زغال سنگ که متوقف شده بودند مجددا راه اندازی شوند. در هند هم توسعه اقتصادی باعث شده تا جایی که میتوانند پروژه های مربوط به انرژی را پیش ببرند. آنها پروژه های زغال سنگ، هسته ای و تجدید پذیر را با سرعت وحشتناکی به جلو می برند. هر کارخانه زغال سنگی که اکنون می سازند تا ۴۰ سال آینده زمین را آلوده خواهد کرد.

تغییر جهت دادن

علیرغم روند های تکان دهنده گزارش شده، بارقه هایی از امید نیز وجود دارند. ایالات متحده و کانادا مصرف زغال سنگ خود را نسبت به سال ۲۰۰۵، حدود ۴۰ % کاهش داده اند. همچنین علیرغم سیاست های صریح جانبدارانه دونالد ترامپ از زغال سنگ، حدود ۱۵ گیگاوات نیروگاه زغال سنگی قرار است امسال تعطیل شوند که خود به طور بالقوه یک رکورد تازه است.

اکنون، قیمت پروژه های مربوط به انرژی بادی و خورشیدی در بسیاری از زمینه ها قابل رقابت با سوختهای فسیلی می باشد.

اگرچه کشورهای در حال توسعه نظیر چین و هند در حال افزایش سریع انتشار کربن ناشی از سوختهای فسیلی هستند، اما کشورهای توسعه یافته نظیر امریکا و اتحادیه اروپا کماکان بیشترین سهم را از میزان انتشار دارا هستند.

(The Global Carbon Project, 2018)

 

بخش حمل و نقل چالش بزرگتری به شمار می آید، چرا که قیمت سوخت ارزان تر به معنای رانندگی بیشتر و خریداری خودروهای بزرگتر است. توسعه خودروهای برقی که نیروی خود را از انرژی های پاک دریافت کنند می تواند تاثیر به سزایی در کاهش انتشار داشته باشد.

در سطح جهانی، تصویر پیش رو پیچیده است. به عنوان مثال هند، تلاش می کند خودروهای برقی را برای میلیون ها آدمی بیاورد که هیچ سرمایه ای ندارند. آنها نیازمند مشوّق های مالی ای هستند تا بتوانند وابستگی خود را به نیروگاه های جدید زغال سنگ کاهش دهند و به جای آنها زیرساختهای مربوط به انرژی های تجدید پذیر را بسازند.

اگر چه دیدن روند سریع افزایشی انتشار کربن نا امید کننده است، اما محققین خوشبین هستند. آنها معتقدند که انرژی های سبز نهایتا برنده بازی خواهند شد. تنها سوالی که باقی می ماند این است که اولا گرمایش زمین تا کجا قرار است پیش روی کند و با توجه به زیاده روی های امروز، چه مقدار سخت خواهد بود تا جلوی آن را گرفت. امروزه هر چه بیشتر انتشار کربن داشته باشیم، در یک دهه یا دو دهه آینده نیازمند تلاش سریعتر و عمیقتری خواهیم بود.

آقای جکسون و همکارانش نتایج حاصل از تحقیقات خود را روی پروژه جهانی کربن در تاریخ ۵ دسامبر ۲۰۱۸ در ژورنال Environmental Research Letters and Earth System Science Data منتشر نمودند.

طبق یافته های مطالعه اخیر روی سه بزرگراه در آلمان، ذرات کوچک حاصل از تایر خودرو، لنت ترمز، و آسفالت خیابان بیشترین میزان آلودگی به میکروپلاستیک ها در هوا را تشکیل می دهند.

طبق یافته های مطالعه اخیر روی سه بزرگراه در آلمان، ذرات کوچک حاصل از تایر خودرو، لنت ترمز، و آسفالت خیابان بیشترین میزان آلودگی به میکروپلاستیک ها در هوا را تشکیل می دهند.

مشکل بزرگی هنگام تماس لاستیک خودرو با جاده وجود دارد، میکروپلاستیک ها!

دانشمندان بیش از ۵۰۰ نوع ذره در هوای اطراف سه آزادراه شلوغ در آلمان را بررسی کرده اند، و فهمیدند که اکثریت آن (۸۹ %) ناشی از تایر وسایل نقلیه، سیستم ترمز، و خود جاده می باشد. تمامی این ذرات روی هم توسط محققین به عنوان میکروپلاستیک ها طبقه بندی می شوند، اگر چه شامل موادی غیر از پلاستیک هستند.

این ذرات توسط باد پراکنده شده و توسط باران شسته شده و به مسیر فاضلاب رفته و از آنجا وارد اقیانوس می شوند، جایی که این ذرات می توانند به جانداران آبی و اکوسیستم های شکننده ضرر برسانند. تحقیقات گذشته در دانشگاه پنسیلوانیا نشان می دهد که حدود ۳۰ % از میکروپلاستیک های آلوده کننده اقیانوس ها، دریاچه ها و رودخانه ها ناشی از تایر ها می باشند.

ما همگی می خواهیم که انتشار CO2 را از اگزوز خودرو ها کاهش دهیم، اما نمی توانیم خوردگی و سایش تایرها را متوقف کنیم. ترافیک های سنگین اوضاع را بدتر هم می کنند. محققین یافته اند که حرکت خودروها با سرعت ثابت بدون استفاده از ترمز های متوالی ذرات کمتری را تولید می کنند.

با توجه به اینکه برخی مواد شامل لاستیک های مصنوعی توسط گرد و غبار و برخی ذرات ریز تر، پوشانده می شوند، شناسایی آنها همیشه کار ساده ای نیست. لذا محققین با استفاده از میکروسکوپ های الکترونی و انجام آنالیزهای شیمیایی به ماهیت اصلی ذرات پی می برند.

به گفته یکی از محققین دانشگاه سیاتل آقای جان وینستین، این ذرات نامرئی هستند.

محققین در تلاش هستند تا سیستم تصفیه آب قابل دسترسی را به شهرهای کوچک و برای مردمی که به آب چاه وابسته هستند، به ارمغان بیاورند.

محققین در تلاش هستند تا سیستم تصفیه آب قابل دسترسی را به شهرهای کوچک و برای مردمی که به آب چاه وابسته هستند، به ارمغان بیاورند.

فناوری های نوین، راه حل های تازه!

سه رویکرد تصفیه آب که در ذیل آمده است نیازمند زیرساخت های گران قیمت و تعمیرات و نگهداری پیچیده نمی باشد.

نمک آهن (Ferrate) برای پوشش دادن بسیاری از بازها:

تیم آقای رِکو در آزمایشگاه UMass Amherst، در حال آزمایش کردن ferrate که یونی از آهن است به عنوان جایگزینی برای تعداد زیادی از مراحل تصفیه آب هستند. اولا، ferrate باکتری های موجود در آب را از بین می برد. دوم اینکه، آلاینده های شیمیایی پایه کربنی را به ملکول های کوچکتر و کم ضرر تر می شکند. نهایتا، موجب می شود که یون هایی نظیر منگنز حلالیت کمتری در آب داشته باشند و این مهم سبب می شود تا راحتتر فیلتر شوند (Journal–American Water Association, 2016).

با توجه به کاربرد چند منظوره این ماده، ferrate می تواند به صورت بالقوه فرآیند تصفیه آب را کوتاه تر و استفاده از مواد شیمیایی نظیر کلر، که خود می تواند منجر به تولید مواد ناخواسته مضر شود، در آن را کاهش دهد.

Ferrate می تواند برای سیستم های تصفیه آب کوچکتر که امکان استفاده از موارد گران قیمت تری نظیر تصفیه با ازون را ندارند، به عنوان ضد عفونی کننده به کار رود.

در اوایل سال ۲۰۱۹، با شروع سفرهای تازه آزمایشگاه سیار آقای رِکو، استفاده از ferrate در شهر کوچک گلاسستر در ایالت ماساچوست آزمایش خواهد شد.

تصویر سمت چپ: آزمایشگاه سیار اختراعات آبی، که قرار است روش های جدید را در ایالت ماساچوست آزمایش نماید. تصویر سمت راست: تجهیزات داخل آزمایشگاه سیار از قبیل انواع فیلترها، لوله ها و مواد شیمیایی.

تصویر سمت چپ: آزمایشگاه سیار اختراعات آبی، که قرار است روش های جدید را در ایالت ماساچوست آزمایش نماید.
تصویر سمت راست: تجهیزات داخل آزمایشگاه سیار از قبیل انواع فیلترها، لوله ها و مواد شیمیایی.

در این تریلر ۳۶ فوتی مجموعه پر سر و صدایی از لوله های پلاستیکی و مخازن ذخیره وجود دارد. در این مجموعه مراحل مختلف تصفیه آب استاندارد از قبیل خالص سازی، فیلتر کردن، و ضد عفونی کردن به طور کامل وجود دارد. با وجود دو ست کامل از همه چیز، محققیق قادرند تا فناوری های جدید را در کنار متدهای استاندارد آزمایش کرده و نتایج را با هم مقایسه کنند، تا بتوانند تشخیص دهند که کدامیک بهتر عمل می کند.

غشاهای شارژ شده:

غشاهای فیلتر کننده توسط ذرات ریز دچار گرفتگی می شوند که این پاشنه آشیل روش تصفیه غشایی است. باز کردن گرفتگی فیلترها، انرژی و هزینه زیادی لازم دارد. جریان الکتریست ممکن است بتواند مشکل را حل نماید و مزایای جانبی ای را نیز ارائه دهد.

تیم آقای چاپلین که بر روی این موضوع کار می کند، غشاهایی را که از جنس اکسید تیتانیوم یا دی اکسید تیتانیوم ساخته شده اند که هر دو آب را فیلتر و در نقش الکترود ظاهر شدند را آزمایش کردند. واکنش های شیمیایی که روی غشاهای شارژ شده رخ می دهند می توانند نیترات را به گاز نیتروژن تبدیل کرده و ملکول های آب را بشکنند که موجب تولید یون های فعال و اکسید شدن آلاینده های موجود در آب می شود. این واکنش ها همچنین موجب می شود که ذرات به غشا نچسبند. از طرفی، ملکول های پایه کربن بزرگ نظیر بنزن کوچک تر و کم ضرر تر می گردند.

غشا

از بین بردن PFAS ها:

مواد شیمیایی صنعتی موسوم به PFAS دو چالش را پیش روی ما می گذارند. فقط موارد بزرگتر آنها توسط گرانول های کربن فعال به صورت موثر حذف می شوند، ماده فعالی که در بیشتر فیلترهای خانگی وجود دارد. PFAS های کوچکتر، در آّب باقی می مانند؛ همچنین فیلتر کردن به تنهایی کافی نیست چون مواد شیمیایی توده ای به سختی می شکنند.

تیم دیگری از دانشکده معدن کلورادا، روی از بین بردن PFAS ها کار می کنند. اولا، فیلتر مخصوصی با سوراخ های کوچک ملکول های موجود در آب را به دام می اندازد. سپس، سولفیت به ترکیب غلیظی از آلاینده ها افزوده می شود. وقتی نور فرابنفش UV به آن بتابد، سولفیت الکترون فعال تولید می کند که موجب شکست پیوند های سخت کربن – فلوئور ملکول های PFAS می گردد. طی مدت ۳۰ دقیقه، ترکیبی از تاباندن نور UV و افزودن سولفیت تقریبا یک نوع از PFAS را به طور کامل از بین می برد (Environmental Science and Technology, 2016).

به زودی قرار است تا تیمی از محققیق (Higgins and Strathmann)، این فرآیند را در پایگاه هوایی کلورادا که یکی از ۲۰۰ مکان شناسایی شده دارای آب زیرزمینی آلوده به PFAS می باشد را مورد آزمایش و بررسی میدانی قرار دهند. تمیز کردن این مکان ها، باعث حذف آلاینده ها از آبهای زیر زمینی ای می شود که ممکن است به درون چاه ها و سیستم آب شهری نفوذ کنند.

محققین در تلاش هستند تا سیستم تصفیه آب قابل دسترسی را به شهرهای کوچک و برای مردمی که به آب چاه وابسته هستند، به ارمغان بیاورند.

محققین در تلاش هستند تا سیستم تصفیه آب قابل دسترسی را به شهرهای کوچک و برای مردمی که به آب چاه وابسته هستند، به ارمغان بیاورند.

کمی دورتر از جاده شنی محوطه دانشگاه ماساچوست، نزدیک به منطقه ای که سگ های ولگرد جمع آوری شده اند، یک آزمایشگاه فعال و بزرگ سوله مانند در حوزه آخرین فناوری های مربوط به تصفیه آب شرب وجود دارد که افراد زیادی علاقه مند به کار و آزمایش در آن هستند.

این آزمایشگاه نمونه یک داستان تجدید حیات موفق است. در دهه ۱۹۷۰ میلادی، هنگامی که قوانین سفت و سختی برای سالم بودن آب شرب وضع گردید، ساختمان کوچک خاکستری رنگ در Amherst Mass مکانی برای سنجش مقادیر آلایندگی مورد نظر قانون بود. اما تخصیص بودجه به آن بی ثبات بود، و طی سالیان، آن ساختمان مستهلک و نیازمند تعمیرات شد. در سال ۲۰۱۵، آقای رِکو (Reckhow  ) آن ساختمان را مجددا احیا کرد. او و تیمی از محققین همراهش زباله ها و اثاث بی مصرف را تمیز، گیاهان هرز رشد یافته در ساختمان را نابود کرده و تجهیزات سنجش گوناگون را به ارزش صدها هزار دلار که عمدتا وقفی یا دست دوم بودند به آنجا آوردند.

آقای رِکو میگوید: “ما متوجه شدیم که احتیاج زیادی به فناوری آب شرب وجود دارد. محققین، دانشجویان و شرکت های نو ظهور همگی خواهان دسترسی به راه های آزمایشی جهت ضد عفونی کردن آب شرب، فیلتر کردن آلاینده ها، و کنترل کیفیت آب بودند. در این آزمایشگاه تجهیزات مختلفی از قبیل کپی ای از تجهیزات گرانقیمت پایش وجود دارد که در واحد های تصفیه آب هنگامی که غلضت مواد شیمیایی ضدعفونی کننده از از حد مجاز بالاتر می رود هشدار می دهد. در گاراژ کناری، دو شرکت نو ظهور روی سیستم غشایی بزرگی کار می کنند که قادر به فیلتر کردن آلاینده ها می باشد.

آزمایشگاه بازسازی شده در UMass Amherst که آقای رِکو و تیمش آن را تبدیل به یک مکان برای آزمایش آخرین فناوری های مربوط به تصفیه آب شرب کرده اند.

آزمایشگاه بازسازی شده در UMass Amherst که آقای رِکو و تیمش آن را تبدیل به یک مکان برای آزمایش آخرین فناوری های مربوط به تصفیه آب شرب کرده اند.

با آغاز سال ۲۰۱۹، آزمایشگاه سیار مربوط به کشف و اختراع آب کار خود را جهت آزمایش فناوری های جدید در مکان های تعیین شده آغاز خواهد کرد. این موضوع ازین جهت مهم است که آب وارد شده به یک واحد تصفیه پساب دارای کیفیت های متغیری می باشد. آزمایش در محل، تنها راه برای فهمیدن آن است که آیا فناوری های جدید به خصوص آنهایی که سوابق چندانی هم ندارند واقعا موثر هستند یا خیر.

محبوبیت این مجموعه باعث شده تا یک دغدغه در سرتاسر ایالات متحده بوجود بیاید: چگونه مطمئن شویم که به آب تمیز و مطمئن دسترسی داریم؟ اگرچه آب شرب موجود در ایالات متحده به شدت بررسی شده و به طور کلی بسیار تمیز است اما چند مورد آلودگی شدید اخیر مانند بحران سُرب پیش آمده در ایالت میشیگان در سال ۲۰۱۴ ضعف های سیستم را نشان داد و اعتماد مردم به آب درون لوله هایشان را خدشه دار کرد.

آمار واقعی چه می گوید

در سال ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴ شیوع بیماری های ناشی از آب شرب باعث شد تا ۱۰۰۰ نفر مریض شده و ۱۳ نفر نیز جان خود را از دست بدهند. مجرمین اصلی باکتری هایLegionella  و برخی انواع مواد شیمیایی، سمی، و آفت کُش بوده اند.

این اعداد فقط بخشی از داستان را بیان می کنند، با این وجود، در بسیاری از مواقع صرفا هنگامی که مشکل خاصی بروز کند نقش قوانین پر رنگ می شود، اما مشکلات همیشه خود را به سرعت نشان نمی دهند، به عنوان مثال مشکلات ناشی از زیاد بودن غلظت سرب به سرعت خود را نشان نمی دهند. همچنین در سال ۲۰۱۵، ۲۱ میلیون نفر بر اساس نوشیدن آب شرب غیر قابل استاندارد بیمار شدند. در این گزارش این روند از سال ۱۹۸۲ تا ۲۰۱۵ مورد بررسی قرار گرفته است.

مقدار نقض استاندارد ها در سیستم آبی ایالات متحده از ۱۹۸۲ تا ۲۰۱۵

فناوری های حال حاضر قادر به حذف اکثر آلاینده ها نظیر میکروب ها، آرسنیک، نیترات ها، و سرب می باشند. اما برخی از آنها بسیار سخت تخریب می شوند، مانند مواد شیمیایی صنعتی که به آنها PFAS گفته می شود.

جوامع کوچکتر، همیشه قادر به تهیه تجهیزات پیشرفته و ارتقای سیستم های تصفیه خود به خصوص جایگزینی لوله های سربی نیستند. بنابراین تیم آقای رکو در حال آزمایش روشهایی است که برای همه جوامع قابل دسترس باشد.

آب شرب در دسترس شما چگونه تصفیه می شود؟

یک واحد تصفیه آب معمولی، آب را طی مراحل مختلفی عمل آوری می کند.

  1. ابتدا، افزودن لخته سازها به آب است. این مواد شیمیایی توده ای شکل با هم ته نشین می شوندکه می توانند باعث کدورت و تغییر مزه آب شوند. هم زدن یا چرخاندن آب به آرامی که به آن لخته سازی می گویند به این توده های لخته ساز کمک می کند تا تشکیل شوند.
  2. سپس، آب به درون مخازن ته نشینی بزرگی هدایت می شود که در اثر زمان ماندن در آن برخی از مواد ته نشین می شوند.
  3. آب تمیزتر سپس از درون غشاهایی که آلاینده های ریزتر را فیلتر می کنند عبور می نماید.
  4. ضد عفونی کردن، که توسط مواد شیمیایی یا نور فرابنفش انجام شده و طی آن باکتری و ویروس های مضر از بین می روند.
  5. پس از آن آب برای توزیع در شبکه آماده می شود.

آب شرب

فضای زیادی جهت تغییر و انعطاف در فرآیند تصفیه آب پایه وجود دارد. مواد شیمایی که در مراحل گوناگون اضافه می شوند آلاینده های بزرگتر، و ملکول های ارگانیک سمی را به مواد با ضرر کمتر می شکانند. سیستم تبادل یونی جداسازی مواد آلاینده را با استفاده از شارژ الکتریکی که می تواند باعث حذف یون هایی نظیر منیزیم و کلسیم که باعث سختی آب و نیترات ها که از کودها وارد آب می شوند، انجام می دهد.

شهرها استراتژی های مذکور را با هم ترکیب می کنند و با توجه به مقدار و انواع آلاینده های مختلف در آب آن مکان، روش تصفیه خود را انتخاب می کنند.

برخی از واحدهای تصفیه آب، فرآیند تصفیه را با استفاده از فناوری اسمز معکوس که تقریبا همه چیز را با استفاده از عبور اجباری آب از غشاهای انختاب گر مخصوص جدا می نماید، ساده تر کرده اند. این روش می تواند مراحل تصفیه را ساده تر و یا برخی از آنها را حذف نماید. اما نصب و عملیات آن گران قیمت است و این باعث شده تا شهرهای زیادی نتوانند از آن استفاده کنند.

۱۴ درصد ساکنین امریکا، آب را از چاه و منابع نظیر آن تهیه می کنند که کیفیت آن بر اساس قوانین وضع شده تنظیم نشده است. با توجه به چالش های پیش روی این افراد و عدم تخصیص بودجه و امکانات دولتی این بخش از مردم می بایست خودشان فکری به حال خود کنند. به خصوص مشکلات مربوط به وجود سرب در آب بسیار گزارش شده است، جهت حذف سرب و سایر آلاینده ها بخشی از مردم خودشان در نقطه نهایی آب را تصفیه می کنند. فیلترهای موجود روی شیر آب بسیاری ازین آلاینده ها را حذف می نمایند اما نه همه آنها را. البته بخشی از مردم نیز از سیستم های اسمز معکوس استفاده می کنند.

آلاینده هایی که باید از شیر آب خارج باشند

میکروب ها: آب تصفیه نشده ممکن است حاوی باکتری و ویروس های مضری باشد.

محصولات جانبی ناشی از ضد عفونی کننده ها: این مواد که عموما مفید هستند گاهی با واکنش با سایر ملکول ها مواد سمی ای نظیر کلروفرم ها را تشکیل می دهند.

مواد شیمیایی صنعتی: مواد PFAS که در صنعت کاربرد دارند به سختی قابل تصفیه شدن و شناسایی هستند.

آرسنیک: این ماده خطرناک می تواند از طریق کشاورزی و معدن کاری به آب های زیرزمینی راه یابد.

نیترات: ماده ای خطرناک و سمی که از طریق کود ها وارد آب می شود.

سرب: خوردگی لوله های انتقال موجب ورود سرب به درون آب شرب مردم می شود.

افزایش گرمای زمین

اطلاعات بدست آمده اخیر نشان می دهد که چنانچه گرم شدن زمین تا پایان این قرن اگر از ۲ درجه به ۱.۵ درجه کاهش یابد، تفاوت های زیادی را ایجاد خواهد کرد.

در سال ۲۰۱۸، بحث ترسناک تغییرات آب و هوایی در مرکز توجه اذهان قرار گرفت.

این سالی بود که ما آموختیم که توافقنامه ۲۰۱۵ پاریس در مورد گرمایش زمین، به تنهایی برای جلوگیری از تاثیرات سو تغییرات آب و هوایی کافی نیست. همچنین، نوع جدیدی از تحقیقات به صراحت برخی از حوادث شدید آب و هوایی را به تغییرات آب و هوایی رخ داده توسط انسان نسبت داده است.

این نکته ها نشان می دهند که بحث تغییرات آب و هوایی چیزی نیست که ما بخواهیم برای دهه های آینده نگران آن باشیم، ما هم اکنون درگیر آن هستیم.

این مشکل رو به رشد، سه سال قبل برای همگان آشکار شد هنگامی که تقریبا تمامی ملت های دنیا جهت کم کردن انتشار گازهای گلخانه ای با هم به توافق رسیدند تا بدین وسیله مقدار گرمایش زمین را تا سال ۲۱۰۰ میلادی به زیر ۲ درجه سانتی گراد محدود نمایند. آن معاهده با مشقت به تصویب رسید اما حتی پس از آن هم، برخی دانشمندان اعلام کرده اند که این هدفگذاری به اندازه کافی جهت متوقف کردن تغییرات مهم و مضر، سختگیرانه نیست.

در همین راستا، سازمان ملل گامهای بی سابقه ای را برداشته است. این سازمان به گروه بین دولتی مربوط به تغییرات آب و هوایی (IPCC) ماموریت داده است تا شرایط زمین را در حالیکه افزایش دما به جای ۲ درجه ۱.۵ درجه شود را بررسی نماید. این گزارش که در ماه اکتبر منتشر شد، تایید کرد که نیم درجه کمتر، می تواند یک دنیا تغییر ایجاد کند. نیم درجه گرم شدن کمتر زمین، یعنی افزایش سطح آب دریاها کمتر، انقراض جاندارن کمتر به دلیل از بین رفتن زیستگاه شان، و تهدیدات مرگ آفرین از قبیل گرما، خشکسالی و سیلاب های کمتر خواهد بود.

برای معکوس کردن روند فعلی زمان کمی باقی مانده است. گزارش IPCC اشاره می کند که میانگین دمای زمین، تا همین الان هم یک درجه نسبت به عصر قبل از صنعتی شدن افزایش یافته است و این افزایش موجب انقراض جانداران، کاهش بازدهی کشاورزی و افزایش تعداد آتش سوزی های بزرگ شده است. در پایان سال ۲۰۱۷، سه مطالعه تخصصی برای اولین بار نشان داد که حوادث بزرگ خاصی که رخ می دهند که این شامل امواج غول آسای گرما در اقیانوس آرام (the bolb) نیز می شود، چنانچه تاثیر انسان بر روی تغییرات آب و هوایی نبود، اتفاق نمی افتادند.

کمتر بیشتر است!!!

محدود کردن گرمایش زمین به ۱.۵ درجه سانتی گراد بیشتر از عصر قبل از صنعتی شدن نسبت به ۲ درجه سانتی گراد می تواند تاثیرات آب و هوایی را تعدیل نماید.

تاثیر ۱.۵ درجه سلسیوس ۲ درجه سلسیوس
میانگین جهانی افزایش سطح دریاها تا سال ۲۱۰۰ ۴۸ سانتی متر ۵۶ سانتی متر
افزایش اسیدیته اقیانوس ها تا سال ۲۱۰۰ ۹ % ۲۴ %
افزایش حداکثر دمای روزانه در هر سال ۱.۷ درجه سلسیوس ۲.۶ درجه سلسیوس
درصد مواجه با یک موج گرمایی شدید در هر ۵ سال ۱۴ % ۳۷ %
مقدار جمعیتی که درگیر خشکسالی شدید خواهند بود ۱۳۲.۵ میلیون ۱۹۴.۵ میلیون
مقدار جمعیتی که در سواحل درگیر سیلاب خواهند بود ۶۰ میلیون در هر سال ۷۲ میلیون در هر سال

در این سال، محققین گزارش کردند که طوفان های آتلانتیک (اقیانوس اطلس) در سال ۲۰۱۷ توسط آبهای گرم مناطق استوایی اقیانوس اطلس تشدید شده که این خود ناشی از تغییرات آب و هوایی بوده است. گزارش های زیادی نشان دهنده این است که بسیاری از وقایع اخیر طبیعی در ایالات متحده ناشی از تغییرات آب و هوایی است. این گزارش ها بیان می کنند که اقتصاد امریکا تا سال ۲۱۰۰ چنانچه روند فعلی گرم شدن زمین تغییر نکند، ده درصد کوچکتر خواهد شد.

شبیه سازی های آب و هوا پیش بینی می کنند که زمین تا یک دهه آینده به آستانه افزایش ۱.۵ درجه ای خواهد رسید؛ و حتی اگر کشورها با هم توافق کنند که روی این مقدار گرمایش محدود شوند بازهم مطمئنا با توجه به حقایق مربوط به سرعت کاهش انتشار کربن ازین مقدار عبور خواهیم کرد قبل از آنکه روند گرم شدن معکوس شود. عبور ازین مقدار (۱.۵ درجه)، احتمالا منجر به رخ دادن اتفاقات غیر قابل بازگشتی نظیر آب شدن یخچال های طبیعی و انقراض گونه های جانوری خواهد شد. طبق گزارش IPCC جهت به تعادل کشاند گرمایش زمین می بایست تا سال ۲۰۳۰ ۴۵ مقدار انتشار کربن نسبت به سال ۲۰۱۰ کاهش یابد، و تا سال ۲۰۵۰ برآیند مقدار انتشار کربن به اتمسفر به صفر خواهد رسید، یعنی مقدار انتشار با مقدار حذف برابر خواهد شد. پس از آن جهت کاهش گرم شدن از ۱.۵ درجه تا پایان قرن، جهان نیازمند انتشار منفی خواهد بود تا بتواند مقدار زیادی از دی اکسید کربن را از اتمسفر حذف نماید.

حذف کربن

ایسلند: دستگاه حذف کربن در یک نیروگاه زمین گرمایی

فناوری های مختلفی هم اکنون در حال عملیات هستند که قادرند روند انتشار کربن را منفی نمایند. مثلا کاشت درختان که خود جاذب کربن هستند و یا کاشت گیاهان جهت تولید زیست سوخت (biofuel)، و ذخیره CO2 حاصل از سوختن این سوختها در زیر زمین. اما تلاش های فعلی مشکلاتی دارند. به گزارش IPCC کاشت جنگل ها یا گیاهان مربوط به زیست سوخت به اندازه کافی دارای اثرات بزرگی روی زمین های کشاورزی هستند که می توانند روی آینده غذا و تنوع زیستی اثر سو بگذارند.

سایر فناوری های مربوط به انتشار منفی می توانند بازی را عوض کنند. یکی ازین فناوری ها جذب مستقیم دی اکسید کربن موجود در هوا و تبدیل آن به سوخت سنتزی می باشد؛ هر چند این فناوری ها هنوز به لحاظ اقتصادی به صرفه نیستند. کارهای دیگری نظیر کنارگذاری سوختهای فسیلی، کاهش دادن تعداد سفرها، خوردن گوشت کمتر و استفاده از تجهیزات تهویه بهینه نیز می توانند نقش موثری داشته باشند.

به هر حال اراده سیاسی هر کشور با کشور دیگر برای حل این معضل تفاوت دارد و این کاملا به سیاستمداران کشورها بستگی دارد تا چه تصمیمی برای مواجه با این مشکل اتخاذ می نمایند.