افزایش گرمای زمین

اطلاعات بدست آمده اخیر نشان می دهد که چنانچه گرم شدن زمین تا پایان این قرن اگر از ۲ درجه به ۱.۵ درجه کاهش یابد، تفاوت های زیادی را ایجاد خواهد کرد.

در سال ۲۰۱۸، بحث ترسناک تغییرات آب و هوایی در مرکز توجه اذهان قرار گرفت.

این سالی بود که ما آموختیم که توافقنامه ۲۰۱۵ پاریس در مورد گرمایش زمین، به تنهایی برای جلوگیری از تاثیرات سو تغییرات آب و هوایی کافی نیست. همچنین، نوع جدیدی از تحقیقات به صراحت برخی از حوادث شدید آب و هوایی را به تغییرات آب و هوایی رخ داده توسط انسان نسبت داده است.

این نکته ها نشان می دهند که بحث تغییرات آب و هوایی چیزی نیست که ما بخواهیم برای دهه های آینده نگران آن باشیم، ما هم اکنون درگیر آن هستیم.

این مشکل رو به رشد، سه سال قبل برای همگان آشکار شد هنگامی که تقریبا تمامی ملت های دنیا جهت کم کردن انتشار گازهای گلخانه ای با هم به توافق رسیدند تا بدین وسیله مقدار گرمایش زمین را تا سال ۲۱۰۰ میلادی به زیر ۲ درجه سانتی گراد محدود نمایند. آن معاهده با مشقت به تصویب رسید اما حتی پس از آن هم، برخی دانشمندان اعلام کرده اند که این هدفگذاری به اندازه کافی جهت متوقف کردن تغییرات مهم و مضر، سختگیرانه نیست.

در همین راستا، سازمان ملل گامهای بی سابقه ای را برداشته است. این سازمان به گروه بین دولتی مربوط به تغییرات آب و هوایی (IPCC) ماموریت داده است تا شرایط زمین را در حالیکه افزایش دما به جای ۲ درجه ۱.۵ درجه شود را بررسی نماید. این گزارش که در ماه اکتبر منتشر شد، تایید کرد که نیم درجه کمتر، می تواند یک دنیا تغییر ایجاد کند. نیم درجه گرم شدن کمتر زمین، یعنی افزایش سطح آب دریاها کمتر، انقراض جاندارن کمتر به دلیل از بین رفتن زیستگاه شان، و تهدیدات مرگ آفرین از قبیل گرما، خشکسالی و سیلاب های کمتر خواهد بود.

برای معکوس کردن روند فعلی زمان کمی باقی مانده است. گزارش IPCC اشاره می کند که میانگین دمای زمین، تا همین الان هم یک درجه نسبت به عصر قبل از صنعتی شدن افزایش یافته است و این افزایش موجب انقراض جانداران، کاهش بازدهی کشاورزی و افزایش تعداد آتش سوزی های بزرگ شده است. در پایان سال ۲۰۱۷، سه مطالعه تخصصی برای اولین بار نشان داد که حوادث بزرگ خاصی که رخ می دهند که این شامل امواج غول آسای گرما در اقیانوس آرام (the bolb) نیز می شود، چنانچه تاثیر انسان بر روی تغییرات آب و هوایی نبود، اتفاق نمی افتادند.

کمتر بیشتر است!!!

محدود کردن گرمایش زمین به ۱.۵ درجه سانتی گراد بیشتر از عصر قبل از صنعتی شدن نسبت به ۲ درجه سانتی گراد می تواند تاثیرات آب و هوایی را تعدیل نماید.

تاثیر ۱.۵ درجه سلسیوس ۲ درجه سلسیوس
میانگین جهانی افزایش سطح دریاها تا سال ۲۱۰۰ ۴۸ سانتی متر ۵۶ سانتی متر
افزایش اسیدیته اقیانوس ها تا سال ۲۱۰۰ ۹ % ۲۴ %
افزایش حداکثر دمای روزانه در هر سال ۱.۷ درجه سلسیوس ۲.۶ درجه سلسیوس
درصد مواجه با یک موج گرمایی شدید در هر ۵ سال ۱۴ % ۳۷ %
مقدار جمعیتی که درگیر خشکسالی شدید خواهند بود ۱۳۲.۵ میلیون ۱۹۴.۵ میلیون
مقدار جمعیتی که در سواحل درگیر سیلاب خواهند بود ۶۰ میلیون در هر سال ۷۲ میلیون در هر سال

در این سال، محققین گزارش کردند که طوفان های آتلانتیک (اقیانوس اطلس) در سال ۲۰۱۷ توسط آبهای گرم مناطق استوایی اقیانوس اطلس تشدید شده که این خود ناشی از تغییرات آب و هوایی بوده است. گزارش های زیادی نشان دهنده این است که بسیاری از وقایع اخیر طبیعی در ایالات متحده ناشی از تغییرات آب و هوایی است. این گزارش ها بیان می کنند که اقتصاد امریکا تا سال ۲۱۰۰ چنانچه روند فعلی گرم شدن زمین تغییر نکند، ده درصد کوچکتر خواهد شد.

شبیه سازی های آب و هوا پیش بینی می کنند که زمین تا یک دهه آینده به آستانه افزایش ۱.۵ درجه ای خواهد رسید؛ و حتی اگر کشورها با هم توافق کنند که روی این مقدار گرمایش محدود شوند بازهم مطمئنا با توجه به حقایق مربوط به سرعت کاهش انتشار کربن ازین مقدار عبور خواهیم کرد قبل از آنکه روند گرم شدن معکوس شود. عبور ازین مقدار (۱.۵ درجه)، احتمالا منجر به رخ دادن اتفاقات غیر قابل بازگشتی نظیر آب شدن یخچال های طبیعی و انقراض گونه های جانوری خواهد شد. طبق گزارش IPCC جهت به تعادل کشاند گرمایش زمین می بایست تا سال ۲۰۳۰ ۴۵ مقدار انتشار کربن نسبت به سال ۲۰۱۰ کاهش یابد، و تا سال ۲۰۵۰ برآیند مقدار انتشار کربن به اتمسفر به صفر خواهد رسید، یعنی مقدار انتشار با مقدار حذف برابر خواهد شد. پس از آن جهت کاهش گرم شدن از ۱.۵ درجه تا پایان قرن، جهان نیازمند انتشار منفی خواهد بود تا بتواند مقدار زیادی از دی اکسید کربن را از اتمسفر حذف نماید.

حذف کربن

ایسلند: دستگاه حذف کربن در یک نیروگاه زمین گرمایی

فناوری های مختلفی هم اکنون در حال عملیات هستند که قادرند روند انتشار کربن را منفی نمایند. مثلا کاشت درختان که خود جاذب کربن هستند و یا کاشت گیاهان جهت تولید زیست سوخت (biofuel)، و ذخیره CO2 حاصل از سوختن این سوختها در زیر زمین. اما تلاش های فعلی مشکلاتی دارند. به گزارش IPCC کاشت جنگل ها یا گیاهان مربوط به زیست سوخت به اندازه کافی دارای اثرات بزرگی روی زمین های کشاورزی هستند که می توانند روی آینده غذا و تنوع زیستی اثر سو بگذارند.

سایر فناوری های مربوط به انتشار منفی می توانند بازی را عوض کنند. یکی ازین فناوری ها جذب مستقیم دی اکسید کربن موجود در هوا و تبدیل آن به سوخت سنتزی می باشد؛ هر چند این فناوری ها هنوز به لحاظ اقتصادی به صرفه نیستند. کارهای دیگری نظیر کنارگذاری سوختهای فسیلی، کاهش دادن تعداد سفرها، خوردن گوشت کمتر و استفاده از تجهیزات تهویه بهینه نیز می توانند نقش موثری داشته باشند.

به هر حال اراده سیاسی هر کشور با کشور دیگر برای حل این معضل تفاوت دارد و این کاملا به سیاستمداران کشورها بستگی دارد تا چه تصمیمی برای مواجه با این مشکل اتخاذ می نمایند.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شناسایی اسپم *