لهستان، نمایندگان کشورها در کنفرانس تغییرات آب و هوایی سازمان ملل، هفته گذشته

لهستان، نمایندگان کشورها در کنفرانس تغییرات آب و هوایی سازمان ملل، هفته گذشته

رهبران جهان سه سال گذشته در پاریس به توافقی جهت جلوگیری از تاثیرات مخرب تغییرات آب و هوایی دست یافتند، نه تنها اینکه گازهای گلخانه ای به طرز خطرناکی باعث گرم شدن زمین می شوند بلکه هر کشور نیز باید سهم خود را جهت محدود کردن انتشار این نوع گازها اجرا نماید.

در حال حاضر، میزان انتشار در ایالات متحده  و چین به عنوان بزرگترین اقتصادهای جهان در حال افزایش است. کشورهای دیگر نیز در حال عقب نشینی کردن از تعهدات خود می باشند. جهان، به عنوان یک واحد به اهداف خود تحت توافقنامه پاریس نمی رسد. با توجه به دیدار اخیر سیاستمداران کشورهای مختلف در هفته گذشته در لهستان که قرار شد مفاد این توافقنامه را اجرایی نمایند این موضوع نیز مطرح شد که اکنون ۷.۶ میلیارد نفر جمعیت زمین در معرض خطرات روزافزون ناشی از خشکسالی های شدید، سیلاب ها و آتش سوزی های گسترده هستند.

به نظر می رسد که توافقنامه پاریس صرفا در حد حرف و قول های شفاهی رهبران جهان باقی مانده است. همان طور که آقای گوتر، نماینده سازمان ملل  نیز در این کنفرانس اشاره کرد: “مسیر ها مشخص است، چیزی که اکنون بدان نیاز داریم یک اراده سیاسی جهت پیشبرد امور است!”

مذاکرات لهستان، تا شنبه ضرب العجل دارد و آقای گوتر با نمایندگان کشورها دو بار مذاکره کرده است تا موانع موجود جهت پیاده سازی توافقنامه پاریس را برطرف نماید. آقای گوتر معتقد است این بهترین شانس ما جهت متوقف کردن تغییرات آب و هوایی است و نباید آن را از دست بدهیم. این نه تنها به دور از اخلاق است، بلکه در واقع نوعی خودکشی است.

چگونه به وضعیت فعلی دچار شدیم؟

وضعیت ۶ ماه پس از روی کار آمدن دونالد ترامپ شروع به تغییر کرد، چرا که او اعلام کرد که ایالات متحده توافقنامه پاریس را قبول ندارد و دولت متبوع او شروع به از بین بردن و مضمحل کردن قوانین مربوط به محدودیت آلایندگی نمودند، امری که باعث می شود نتوان خوشبین بود که امریکا طبق توافق پاریس تا سال ۲۰۲۵ مقدار انتشار گازهای خود را به شدت کم خواهد کرد.

در ماه مرداد، تلاش ها برای کنار گذاری برنامه زغال سنگ استرالیا، که آلوده ترین سوخت فسیلی می باشد، با اقدامات نخست وزیر آن کشور از بین رفت، هنگامی که آقای اسکات موریسون که به خود به خاطر حمایت از صنعت می بالد همراه با یک تکه زغال سنگ وارد پارلمان استرالیا شد.

در برزیل، هنگامی که آقای بولسونارو انتخاب شد درحالیکه قول داده بود که کشاورزی در جنگلهای آمازون را ارتقا بخشد، در بزرگترین محل جذب کربن جهان!

در لهستان، دولتمردان تصمیم گرفتند که استفاده از زغال سنگ را کنار نگذارند.

سایر رهبران جهان نیز مشکلات داخلی مربوط به خودشان را دارند. در چین، مقدار انتشار گازهای گلخانه ای در دو سال اخیر رشد داشته است، که خود نشان دهنده دشواری های پیش رو جهت ایجاد تغییرات در اقتصاد صنعتی متکی به زغال سنگ آن کشور است.

در آلمان و فرانسه نیز رهبران کشور با مخالفت های زیادی از سوی گروههای مختلف حزبی و مردمی مواجه هستند.

با تمام این اوصاف، علم و دانش همه چیز را شفاف نشان می دهند. بنا به یک گزارش دولتی در ایالات متحده که در ماه گذشته منتشر شده است، چنانچه قدم های جدی برای مقابله با گرم شدن زمین برداشته نشود، تا پایان این قرن، حفره بزرگی در اقتصاد این کشور بوجود خواهد آمد.

همچنین، یک گزارش تکان دهنده که چند هفته قبل توسط انجمن فرا دولتی گرمایش زمین موسوم به I.P.C.C. که متشکل از صد ها دانشمند از سرتاسر جهان است که توسط سازمان ملل کنار هم جمع شده اند، انتشار یافت اشاره می کند که مقدار گازهای گلخانه ای باید تا سال ۲۰۳۰ به طور قابل ملاحظه ای کاهش یابد و الا وضعیت کمبود غذا و آتش سوزی ها بدتر خواهد شد. I.P.C.C. هشدار ها و زنگ خطرهای زیادی را به صدا در آورده است و جهان هم به طور پیوسته این صداها را خاموش کرده است. جهان به عنوان یک واحد در مسیر مناسب جهت رسیدن به اهداف توافقنامه پاریس نیست، توافقی که قرار بود هر کشور به صورت داوطلبانه میزان انتشار گازهای خود را کاهش دهد؛ در حالیکه آمار و ارقام نشان می دهد که گرمایش زمین در سال ۲۰۱۸ افزایش داشته است.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شناسایی اسپم *