نوشته‌ها

معضل زیست‌محیطی بازیافت پنل‌های خورشیدی فرسوده

معضل زیست‌محیطی حاصل از استفاده پنل‌های خورشیدی فرسوده و بازیافت آنها، بر گسترش روزافزون انرژی‌های خورشیدی سایه شک و تردید انداخته است.

لو فانگ – دبیر کل بخش فتوولتائیک در انجمن انرژی‌های تجدید پذیر چین– ماه جاری در مقاله‌ای نوشت که مجموع ظرفیت پنل‌های خورشیدی فرسوده تا سال ۲۰۳۴ به ۷۰ گیگاوات خواهد رسید و تا سال ۲۰۵۰، میزان پنل‌های خورشیدی فرسوده، به ۲۰ میلیون تن یعنی دو برابر وزن برج ایفل خواهد رسید.

طبق آمار آژانس بین المللی انرژی، چین هم‌اکنون میزبان بیشترین تعداد نیروگاه‌های خورشیدی در جهان است که سال گذشته با مجموع ظرفیت ۸۰ گیگاوات برق تولید کرد. میزان نصب پنل‌های خورشیدی در چین تقریبا دو برابر میزان آن در ایالات متحده امریکاست.

بر اساس گزارش بلومبرگ، تقریبا نیمی از ظرفیت نیروگاه‌های این کشور در سالهای گذشته افزوده شده است. کارشناسان صنعتی همچنین برآورد کرده‌اند که یک نیروگاه خورشیدی دیگر سال جاری تکمیل خواهد شد که با این امر از رکورد سال ۲۰۱۶ نیز پیشی خواهد گرفت.

این سرعت رو به رشد، تحت تاثیر تصمیم دولت چین است که قصد دارد به ساختار عرضه انرژی این کشور تنوع بخشیده و کشورش را از وابستگی کنونی به سوخت‌های فسیلی برهاند.

اما مشکل اینجاست که نیروگاه‌ها و پنل‌های خورشیدی عمر کوتاهی داشته و دولت چین نیز هنوز برنامه‌ای برای حل این معضل ارائه نکرده است.

طبق اعلام اداره انرژی ایالات متحده امریکا، طول عمر یک پنل خورشیدی ۲۰ الی ۳۰ سال است که بستگی به محیطی دارد که در آن استفاده می‌شده است. دمای بالای هوا، وزن بار برف یا طوفان‌های شنی موجب فرسودگی سریعتر سلول‌های خورشیدی، تخریب سطح و یا مدارهای الکتریکی داخلی آن می‌شود که به مرور از تولید برق این پنل‌ها می‌کاهد.

تیان مین – مدیر کل شرکت بازیافت نانجینگ فانگرون – بر این باور است که صنعت انرژی خورشیدی همانند یک بمب ساعتی است که تا دو یا سه دهه آینده منفجر شده و محیط زیست را تخریب خواهد کرد. چرا که میزان اتلاف و زباله حاصل از آن بسیار زیاد بوده و به‌سادگی هم قابل بازیافت نخواهد بود.

یک پنل خورشیدی شامل فلزاتی نظیر سرب، مس و یک چارچوب آلومینیومی است و سلول های خورشیدی نیز از سیلیکون کریستال خالص تشکیل شده اند که با لایه‌ای از جنس پلاستیک پوشیده شده است.

در اروپا گزارش شده است که برخی شرکت‌ها جهت احیا و بازیافت بیش از ۹۰ درصد مواد بکار برده شده، از فناوری‌های پیشرفته‌ای استفاده می‌کنند اما به گفته این مقام چینی، فروش و توسعه این فناوری در چین با مشکلاتی مواجه است.

نیروگاه‌های خورشیدی چین غالبا نزدیک مناطق دورافتاده مثل صحرای گبی مغولستان واقع شده است؛ در حالیکه بیشتر صنایع بازیافت در سواحل اقیانوس آرام قرار گرفته‌اند. به عقیده مین تیان، انتقال و حمل و نقل این پنل‌های غول آسا در این مسافت‌های طولانی بسیار پرهزینه است.

یکی از مدیران که نمیخواست نامش فاش شود، گفت:” ما می توانیم این پنل‌ها را به خاورمیانه بفرستیم جایی که مشتریان ما صراحتا بیان کرده‌اند که خواهان خرید پنل‌هایی با کیفیت بسیار بالا نیستند بلکه تنها قیمت پایین آن برایشان مهم است “.

بطری‌های پلاستیکی آب در لندن غیرقابل کنترل شده است

بر اساس گزارش کمیته محیط زیست لندن مقدار بطری‌های آب یک ‌بار مصرف در لندن بسیار افزایش یافته است.

این موضوع باعث شده که به شهردار پیشنهاد دهند تا طرح بازگشت پول را معرفی کند و آب لوله‌کشی رایگان را جایگزین نماید.

بر اساس این گزارش، جمعیت لندن بیشترین مصرف بطری‌های پلاستیکی را در کل انگلیس دارد. (۷.۷ بیلیون در سال) و نرخ بازیافت در بریتانیا %۳۲ است که در مقایسه با نرخ متوسط جهانی که %۴۳ است، نرخ پایینی هست.

بطری‌های پلاستیکی %۱۰ از کلیه زباله‌های رود تایمز را تشکیل می‌دهند. یک مطالعه نشان داده است که موجودات شناور در رود تایمز این پلاستیک‌ها را قورت می‌دهند. پلاستیک‌ها ۴۵۰ سال زمان می‌برد تا تجزیه شوند.

این گزارش خطاب به شهردار لندن، صدیق خان است که در برنامه‌های آتی محیط زیستی خود مسئله بطری‌های پلاستیکی را در نظر بگیرد و پیشنهاد می‌دهد که امکان‌پذیری و عملی شدن طرح بازگشت پول بطری‌های پلاستیکی را که در آینده می‌تواند آن را جهانی کند، را در نظر بگیرد. این‌گونه طرح‌ها می‌تواند یک انگیزه برای بازگشت بطری‌های پلاستیکی با اضافه کردن مقدار قابل بازگشت به قیمت بطری شود.

برای کاهش تشنگی ساکنان لندن، آب لوله‌کشی باید در ایستگاه‌های مترو و قطارهای زیرزمینی به‌راحتی قابل دسترس باشد.

لیونی کوپر، رئیس کمیته محیط زیست، می‌گوید: هدر رفت پلاستیک غیرقابل کنترل است و به پارک‌ها آسیب و رودخانه تایمز را آلوده می‌کند.

او همچنین اعلام کرد محل دفن زباله‌ها تا سال ۲۰۲۵ پر می‌شود و ما باید این شرایط را تغییر دهیم. در ابتدا مردم لندن باید جایگزینی برای خرید بطری‌های آب داشته باشند و آب آشامیدنی به‌راحتی قابل دسترس باشد و در ادامه باید بازیافت بطری‌های پلاستیکی را بهبود بخشیم.

کوپر خاطر نشان کرد که رأی‌دهندگان به صدیق خان او را به‌عنوان سبزترین شهردار لندن خواهند شناخت و اکنون زمانی است که او با پرداختن به قولش، باید به مسئله بطری‌های پلاستیکی توجه کند.

سخنگوی شهردار لندن اعلام کرد: صدیق خان بسیار حامی پیشگامان آن طرح برای گسترش دسترسی به آب لوله‌کشی در فروشگاه‌ها و رستوران‌ها و معابر عمومی است. علاوه بر این بسیار حامی طرح بازگشت پول برای استفاده دوباره بطری‌هاست.

استراتژی محیط زیستی شهردار شامل طرحی با هدف کاهش ضایعات مواد غذایی و نوشیدنی، از جمله بسته‌بندی و افزایش میزان بازیافت است.

یک خانواده بریتانیایی به طور متوسط ۴۸۰ بطری پلاستیکی در سال استفاده می‌کند، اما تنها ۲۷۰ عدد از آن‌ها بازیافت می‌شود.

*طرح بازگشت پول: طرح بازگشت پول، طرحی است که مصرف‌کننده مبلغ کمی (۱۰ یا ۲۰ پنس ) در زمان خرید، پرداخت می‌کند و هنگامی که بطری را بر می‌گرداند آن مبلغ را پس می‌گیرد. در حال حاضر در کشورهایی مانند دانمارک، سوئد و آلمان این طرح اجرا می‌شود.

در آلمان ماشین‌های مخصوص این کار در مکان‌های مختلف مانند سوپرمارکت‌ها گذاشته شده و از این طریق ۹۹% بطری‌ها بازیافت می‌شود.

در ایرلند انجام می‌شود/ بازیافت پلاستیک مزرعه و تولید انواع ورق در مزارع توسط اپلیکیشن

شرکت ایرلندی با نام Irish Farm Film Producers Group Ltd IFFPG (شرکتی که در زمینه طرح نظارت بازیافت پلاستیک مزرعه فعالیت می‌کند و در دوبلین قرار دارد) توانسته برای کشاورزان این امکان را فراهم کند تا با استفاده از نقشه (نرم افزار) به آسانی بتوانند مکانی که بتواند مواد دورریختنی شان را بازیافت کند، پیدا کنند.

به گزارش وب سایت agriland، این نقشه به کشاورزان امکان می‌دهد تا مکان، زمان و مواردی که می‌تواند توسط مراکز IFFPG در سراسر جمهوری ایرلند بازیافت شود، پیدا کنند.

یکی از ویژگی‌های کلیدی نقشه یاد شده، سهولت استفاده از آن است، به طوری که برای اطلاع از مراکزی که هفته جاری باز هستند، یا مراکزی که هنوز باز نشده و یا مکان‌هایی
که ظرفیتشان تکمیل شده‌اند، با رنگ‌های مختلف کدگذاری شده است. همچنین کاربران می‌توانند نزدیک‌ترین مراکز به محل خود را از طریق جستجو پیدا کنند.

این اپلیکیشن قابلیتی دارد که به کاربران امکان می‌دهد تا لیست کاملی از مراکز را در شهرستان خود و زمان گشایش آن‌ها در هر محل، مشاهده کنند.

گفتنی است طیف گسترده‌ای از مواد را می‌توان از طریق IFFPG بازیافت کرد، این در حالی است ایرلند کشوری است که طرح نظارت بازیافت پلاستیک مزرعه را تصویب کرده و از زمان تصویب، بیش از ۲۵۰ هزار تن زباله پلاستیک مزرعه را بازیافت کرده است.

برخی از این مواد بازیافتی شامل بسته‌بندی‌های علوفه و انواع ورق، کود و کیسه‌های خوراک بشکه‌های مواد شیمیایی هستند.

امحای زباله‌ های خطرناک به کمک پلاسما در دانشگاه علوم و تحقیقات

پروژه امحای زباله‌های خطرناک به کمک پلاسما که توسط واحد علوم و تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامی و با همکاری معاونت علمی و فناوری ریاست جمهوری آغاز شده است، وارد فاز اصلی شد.
مدیر گروه کارشناسی ارشد فیزیک مرکز تحقیقات فیزیک پلاسمای این واحد با اشاره به آغاز فعالیت پروژه امحای زباله‌های خطرناک به کمک پلاسما در اسفند ماه ۱۳۹۴ با اختصاص ۱۰ میلیارد ریال گفت: این پروژه در مرحله اول به صورت پایلوت و سپس در ابعاد صنعتی اجرا خواهد شد و تمام تجهیزات لازم برای این پروژه در داخل کشور تولید می‌شود.
دکتر شهروز ساویز خاطرنشان کرد: گرایش فتونیک از امسال در واحد علوم و تحقیقات راه‌اندازی شده است که مباحثی همچون ساخت لیزرها، قطعات اپتیکی – الکترونیکی، رادارها و ماکرویو در آن مطرح می‌شود.
وی ادامه داد: رشته اتمی – مولکولی که پلاسما از زیرمجموعه‌های آن به شمار می‌آید، جزو گرایش‌های پیشرفته و به روز در دنیا است که به دلیل کاربردهای گسترده، مورد استقبال و توجه زیادی واقع شده است.
ساویز با یادآوری اینکه رشته نانو فیزیک نیز از علوم روز دنیا است، گفت: از آنجایی که مواد در اندازه‌های مختلف به ویژه ابعاد نانو خواص متفاوتی از خود نشان می‌دهند، علم نانو از گستردگی فضای فعالیت، تحقیق و پژوهش در این زمینه برخوردار است.
وی سیاست اصلی مرکز تحقیقات فیزیک پلاسما را ارائه آموزش‌های کاربردی، خروج از فاز آزمایشگاهی و حرکت به سمت تولید صنعتی و درآمدزایی عنوان و اظهار کرد: بر این اساس با برنامه‌ای مدون در سال ۱۳۹۵ با همکاری تعدادی از اعضای هیئت علمی واحد علوم و تحقیقات اقدام به راه‌اندازی شرکتی با عنوان ‘آراز طیف پلاسما’ کردیم که با توجه به ظرفیت‌ها و امکانات موجود، حدود یک ماه پیش درخواست دانش‌بنیان شدن آن به معاونت علمی و فناوری ریاست جمهوری ارائه و مجوز آن صادر شد؛ به این ترتیب این شرکت اولین شرکت دانش‌بنیان در واحد علوم و تحقیقات خواهد بود.
روش گازی سازی پلاسما از پیشرفته‌ترین، پیچیده‌ترین و بهترین روش‌های بازیافت و تولید انرژی از زباله در جهان به شمار می‌آید.
در این روش قابلیت پردازش انواع زباله از جمله زباله‌های صنعتی، شهری، بیمارستانی و زباله‌های خطرناک وجود دارد و یکی از مهم‌ترین و با اهمیت‌ترین قابلیت این سیستم افزون بر قابلیت پردازش تمام زباله‌ها، عدم نیاز به جداسازی زباله برای انجام فرایند است.
این سیستم علاوه بر بازیافت مواد فلزی و شیشه‌ای و تبدیل آن‌ها به مواد اولیه، می‌تواند حجم زیادی از انرژی حاصل از شکسته شدن پیوندهای مواد پایه کربن را به سوخت، انرژی حرارتی یا الکتریسیته تبدیل کند.
از جمله مزایای فناوری پلاسما می‌توان به دوستدار طبیعت بودن، بازده بسیار بالای مشعل‌های پلاسمایی، بی خطرسازی زباله‌های خطرناک و عفونی و تولید انرژی پاک و نو اشاره کرد.

کمپانی BP سوخت جت ساخته‌شده از زباله را خریداری می‌کند

کمپانی BP (یا British Petroleum یک شرکت چندملیتی درزمینهٔ نفت و گاز است که دفتر اصلی آن در لندن قرار دارد) ۳۰ میلیون دلار در شرکت Fulcrum BioEnergy (تولیدکننده سوخت جت و گازوئیل کم کربن از زباله‌های خانگی باهدف کاهش دی‌اکسید کربن و گاز‌های گلخانه‌ای) سرمایه‌گذاری می‌کند. این کار باهدف تولید سوخت جت پاک‌تر برای کاهش آلودگی هواپیماها انجام می‌گیرد. با توجه به اعلام کمپانی BP این شرکت همچنین یک قرارداد ۱۰ ساله برای خرید ۵۰۰ میلیون گالن (۱.۹ میلیارد لیتر) سوخت زیستی (Biofuel) با شرکت Fulcrum BioEnergy بسته است. این شرکت سالی ۷ میلیارد گالن سوخت به شرکت‌های هواپیمایی می‌فروشد. شرکت‌های هواپیمایی طبق توافق‌های محیط زیستی مجبور به کاهش آلودگی خود هستند. توافق آن‌ها موجب ایجاد صندوق‌های محیط زیستی و کاهش آلودگی هواپیماها در تمام نقاط جهان خواهد شد. همچنین با تشویق شرکت‌ها برای تولید سوخت‌های زیستی، گرمایش زمین نیز به مقدار نسبتاً زیادی کنترل خواهد شد.
1

بازیافت تایر به عنوان یک صنعت و حفاظت از محیط‌زیست

چکیده
در این مقاله پس از بحث روی لزوم بازیافت تایر و تاریخچه آن و هم‌چنین الزام‌های قانونی برای حذف تایرهای فرسوده از طبیعت برای حفاظت از محیط زیست، روش‌های استفاده مجدد از تایرهای فرسوده بررسی می‌شود. اهم این موارد عبارت‌اند از استفاده از تایر به‌صورت رابر (لاستیک) بازیافته یا کائوچوی احیاشده، روکش کردن تایرهای فرسوده، استفاده از تایر به‌عنوان سوخت، پیرولیز کردن تایر و …
چهره ناخوشایند مکان‌های جمع‌آوری و دفن تایرهای فرسوده، همراه با خطرهای بالقوه‌ی حاصل از احتراق آن‌ها باعث اعتراض گروه‌های طرفدار محیط‌زیست نسبت به روش‌های جمع‌آوری و دفن این زباله‌ها شده است. در اروپا از جمع‌آوری و سوزاندن تایرهای فرسوده همراه با زباله‌های دیگر در یک محل به‌طور قانونی جلوگیری به عمل می‌آید. در سال ۱۹۸۹ زمانی که کمیسیون اروپایی شروع به مطالعه روی زباله‌های جوامع صنعتی کرد تایرهای فرسوده به‌عنوان یکی از بحث‌های کلیدی مطرح شد به‌طوری‌که در سال ۱۹۹۱ یک گروه کاری تشکیل شد تا به‌طور تخصصی مناسب‌ترین و عملی‌ترین راه‌حل‌های این معضل را بررسی کند.

لاستیک بازیافتی و بررسی جایگاه استفاده از آن در ساخت تایر

در این مقاله امکان و چگونگی مصرف پودر لاستیک حاصل از بازیافت تایرهای فرسوده، که به روش‌های مکانیکی و برودتی تهیه می‌شوند، در آمیزه‌های تایر مورد بررسی قرارگرفته و اثر استفاده از لاستیک بازیافتی (به شکل پودر یا ریکلیم) روی خواص فیزیکی و زمان پخت یک آمیزه موردمطالعه قرارگرفته است. این مقاله نشان می‌دهد که اکثر تایر سازان معتبر جهان در حال حاضر استفاده‌ی قابل‌توجهی از لاستیک‌های بازیافتی در فرمولاسیون‌های تایرهای تولیدی خود نمی‌کنند و یکی از دلیل‌های این امر، کاهش حدود ۱۰ تا ۱۵ درصدی در خواص فیزیکی آمیزه‌هاست. از سوی دیگر، پیش‌بینی‌شده است که مصرف لاستیک‌های بازیافتی در آینده نزدیک جای گزین ۱۰ تا ۱۵ درصد کائوچوهای نو در فرمول‌ها شود.

صنعت بازیافت در ایران نیازمند به‌روز شدن و پیشرفت کردن است

یک کارشناس بازیافت پلاستیک ضمن تأکید بر این‌که دولت باید به بخش خصوصی نشان بدهد صنعت بازیافت سودآور است، گفت: صنعت بازیافت در ایران نیازمند به‌روزآوری دانش و استفاده از فناوری‌های نوین است.
یک کارشناس بازیافت پلاستیک گفت: صنعت بازیافت در ایران نیازمند به‌روزآوری دانش این حوزه و استفاده از فناوری‌های نوین است.
حمیدرضا پناهنده تشریح کرد: در همه جای دنیا صنایع موظف‌اند که برای پسماند خودشان چاره‌اندیشی کنند ولی در کشور ما اگرچه در این زمینه قانون هم داریم اما چیزی که الزام‌آور باشد نیست و به‌این‌ترتیب صنایع هم پسماندی مازاد بر آنچه در شهرها تولید می‌شود به معضلات محیط‌زیست اضافه می‌کنند.
وی تأکید کرد: در بازیافت پسماند شهری مثلاً در حوزه پلیمر، اول باید ببینیم اصلاً چه میزان از پسماندها پلاستیکی است و چه اندازه قابلیت برگشت به حوزه تولید دارد و چه اندازه را باید دفن کرد و نمی‌توان با آن کاری کرد. اعداد و ارقام این‌ها موجود است اما در بحث پلاستیک‌ها که عمده‌ترین آلاینده موردبحث در حوزه محیط‌زیست به شمار می‌رود متأسفانه عملاً برگشتی به چرخه نداریم.
این کارشناس صنعت پلیمر در توضیح علل این مسئله گفت: بخشی از این مشکل به فرهنگ خودمان برمی‌گردد چراکه اصلاً بحث تفکیک از مبدأ انجام نمی‌شود و بخشی هم به کم‌کاری در حوزه‌های مدیریتی برمی‌گردد.
نریختن پسماند در طبیعت به‌نوعی دفاع از خاک وطن است
پناهنده تصریح کرد: در حوزه فرهنگ، کار زیادی انجام‌شده است اما واقعاً برای خود ما هم دیگر سؤال شده که اساساً چطور باید این موضوع را برای مردم جا بی اندازیم. در جنگ تحمیلی این‌همه شهید دادیم که از خاک میهنمان دفاع کردند اما یک دفاع از خاک هم این است که پسماندت را در طبیعت نریزی و خاکت را از بین نبری و این چیزی است که نیاز به تغییرات اساسی در فرهنگ خود ما دارد.
وی نیاز به پیشرفت علمی در صنعت بازیافت را مسئله دیگر پیش روی کشور دانست و گفت: متأسفانه ازلحاظ ماشین‌آلات و فناوری نوین بازیافت مدیریت شهری کار خاصی انجام نداده است. اگرچه یک هدف اساسی واگذاری موضوعات به بخش خصوصی است اما برای ورود بخش خصوصی به این صنعت، علاوه بر این‌که یک سری توانمندی‌های مالی نیاز است، باید توانمندسازی علمی هم رخ بدهد. یعنی باید دانش روز را داشته باشند و ماشین‌آلات و فناوری‌های به‌روز در کشور آمده باشد.
2138704
این کارشناس حوزه بازیافت پلاستیک در تشریح وضعیت کنونی گفت: در آغاز باید طرح داشت که اصلاً پسماندی که گردآوری می‌شود را می‌خواهیم چه‌کار بکنیم. الآن تفکیک از مبدأ را به مدیریت شهری داده‌اند ولی برای این‌که بعدازاین با پسماند تفکیک‌شده چه‌کار بکنند، هیچ راهکار جامع موفقی در کشور وجود ندارد و همه این پسماند به مازاد سرازیر می‌شود و بخشی که مفید است گاه به بازار سیاه راه پیدا می‌کند و آنچه به درد نمی‌خورد روی دوش شهرداری انبار می‌شود. شهرداری‌ها هم‌جاهایی که وضعیتشان بهتر است پسماندشان به زباله‌سوز می‌رود و جاهای دیگر آن را صرفاً دفع می‌کنند.
فرایند بازیافت در کشور به‌درستی رخ نمی‌دهد
پناهنده این‌که در وضعیت درست چه اتفاقی باید برای پسماندها بیفتد را این‌گونه توضیح داد: اگر راهکار اصولی باشد باید این مواد اولیه و پسماندی که در شهرداری‌ها گردآوری می‌شود تفکیک‌شده و مثلاً بخشی که پلاستیکی است به چرخه صنعت برگردد و بخشی که قابلیت تبدیل‌شدن به کود کمپوست را دارد به کود تبدیل شود و بخشی هم که کاری نمی‌توان با آن کرد به زباله‌سوز برود و به انرژی برق و … تبدیل شود. فرایندی که در کشور آغازشده اما متأسفانه این اتفاق به‌درستی رخ نمی‌دهد.
فناوری نو تعداد دفعات استفاده از هر پلاستیک را بیشتر می‌کند
وی درباره اهمیت فناوری نوین در حوزه بازیافت تأکید کرد: سودی که فناوری نوین دارد آن است که مثلاً در حوزه پلاستیک با این فناوری نوین پلاستیک به‌جایی که باید برمی‌گردد یعنی نایلون‌ها و فیلم‌های پلی‌اتیلنی که در کشاورزی استفاده می‌شود و مثلاً روی گلخانه‌ها کشیده می‌شود اگر با روش درست بازیافت بشوند، مثلاً اگر الآن برای گلخانه‌های زینتی استفاده‌شده در مرحله بعدی با یک درجه رنگ تیره‌تر می‌تواند در کارخانه قارچ استفاده شود که باید دودی باشد. ولی اگر این فناوری نباشد مثلاً همان نایلون‌ها باید به دبه‌های پلاستیکی برود و درواقع سر از جایی دربیاورد که مال آن مصرف نیست یا حتی ممکن است پلاستیک ارزشمند تبدیل به قیر بشود! به زبان ساده‌تر فناوری نو تعداد دفعات استفاده از هر پلاستیک را بیشتر می‌کند.
این کارشناس بازیافت پلاستیک تصریح کرد: نکته مهم دیگر آن است که صنعت بازیافت نیازمند علم است یعنی این‌که شما بتوانید اصولی بازیافت کنید. که این نیاز به علم دارد. این‌که هر موادی باید در چه دمایی بازیافت شود و در چه شرایطی و با چه دستگاهی چه موادی را می‌توان بازیافت کرد و این‌ها چیزهایی است که نیاز به آموزش دارد و متولیان باید این حداقل‌های علمی را از کسی که می‌خواهد این کار را انجام دهد بخواهند.
تعداد شرکت‌هایی که به‌صورت علمی بازیافت می‌کنند، کم است
پناهنده در پاسخ به این پرسش که آیا در کشور در حال حاضر در این زمینه آموزشی ارائه می‌شود یا نه گفت: در ایران در حوزه‌های دانشگاهی متأسفانه این حوزه را نداریم اما یک سری کلاس‌های خصوصی برگزار می‌شود که آن‌ها هم فراگیر نیست. در میان این‌همه شرکت که فعالیت بازیافت را انجام می‌دهند واقعاً تعداد شرکت‌هایی که به‌صورت دانش‌بنیان در این حوزه فعالیت می‌کنند شاید انگشت‌شمار باشد.
وی افزود: نکته دیگر این‌که مدیریت شهری و دولت باید جذابیت سرمایه‌گذاری در بخش بازیافت را ایجاد کنند یا حداقل نشان بدهند که این کار چه درآمد بالایی می‌تواند داشته باشد.
شباهت بمب شیمیایی با دود حاصل از اگزوز ماشین
پناهنده در پایان با تأکید بر این‌که قبل‌تر از همه این‌ها باید خودمان باور کنیم که این محیط‌زیست و زمین برای خودمان است گفت: هرچه هم سازمان محیط‌زیست و شهرداری فراخوان تشبیهی و تنبیهی بگذارند باید اول این مسئله در خود ما به فرهنگی درونی بدل شود و بعد اتفاقی جدی رخ خواهد داد. باید بدانیم اگر زمانی دشمن خارجی بر سر مردم ما بمب شیمایی می‌ریخت که در کوتاه‌مدت باعث مرگ‌ومیر هم‌میهنان ما می‌شد امروز منی که اگزوز ماشینم دود می‌کند عامل قتل هم‌میهنم هستم و تنها تفاوت آن است که در درازمدت مرگ هم‌میهنانم را رقم می‌زنم.

روزنامه‌ ای که تبدیل به گیاه شده و دور انداخته نمی شود!

با عملی شدن طرحی خلاقانه در ژاپن دیگر روزنامه‌ ها دور انداخته نمی‌شوند

به گزارش خبرنگار اخبار داغ گروه فضای مجازی باشگاه خبرنگاران جوان؛ یک نشریه ژاپنی سرشناس اخیراً روزنامه‌هایی منتشر می‌کند که تبدیل به گیاهانی رو به رشد می‌شوند. این روزنامه با همکاری یک آژانس تبلیغاتی، خمیر بازیافت شده کاغذ را با انواع بذر مخلوط کرده و کاغذهایی سازگار با محیط‌زیست ساخته است. خوانندگان پس از مطالعه مطالب درون روزنامه به‌راحتی با پاره کردن بخشی از روزنامه و کاشت آن در داخل خاک می‌توانند گلدانی از گل پرورش دهند.

5140388_540

این روزنامه با تیراژ چهار میلیون نسخه و درآمد بیش از ۷۰۰ هزار دلار در روز از روزنامه‌های کثیر انتشار ژاپن به‌حساب می‌آید و این اقدام به‌نوعی تبلیغی گسترده برای حمایت از طبیعت خواهد بود. بعلاوه اینکه با اجرای این طرح در مدارس کشور سطح آگاهی بچه‌ها نسبت به مسائل زیستی و اهمیت به موضوع بازیافت افزایش خواهد یافت.

جداسازی قطعات الکترونیکی و بازیافت زباله‌های الکترونیک

فرآیند جداسازی قطعات الکترونیکی برای بازیافت زباله‌های الکترونیک کار پیچیده‌ای می‌باشد به‌طوری‌که در اروپا ۲ مرکز در سوئد و انگلستان برای انجام این کار احداث‌شده است و بقیه کشورها کالاهای الکترونیکی خود را برای بازیافت به این دو کشور می‌فرستند . از سال ۱۳۷۱ رایانه وارد ایران شده است و اولین محموله تقریباً شامل ۱۰ هزار رایانه بوده است که طی برآوردهای انجام‌شده در چند سال اخیر هرساله یک‌میلیون و ۲۰۰ هزارتا یک‌میلیون و ۵۰۰ هزار رایانه در ایران مونتاژ شده است. زباله‌های الکترونیکی هرچند به خاطر داشتن بعضی فلزات گران‌بها مثل طلا و پلاتین ارزشمند است ولی بازیافت آن به علت وجود فلزات سنگین و سمی مثل سرب و کادمیوم نیاز به فناوری پیشرفته‌ای دارد. در ایران انجام این کار اقتصادی نیست و فقط قطعات پلاستیکی و بعضی از فلزات آن مانند آلومینیوم و آهن توسط زباله جمع کن‌ها جداسازی و برای استفاده مجدد فروخته می‌شود ولی قطعات مداری پس از چندین بار استفاده دور انداخته و با بقیه زباله‌ها دفن می‌شود. دفن یا سوزاندن این زباله‌ها سبب ورود عناصر سنگین به آب‌های زیرزمینی و گازهای سمی به محیط‌زیست وارد می‌شود. در کشور ما بر اساس ماده ۱۱ قانون مدیریت پسماند، سازمان محیط‌زیست موظف است آیین‌نامه اجرایی مدیریت پسماند را با همکاری دستگاه‌های ذی‌ربط تهیه کند تا نحوه برخورد با تمام پسماندها ازجمله زباله‌های الکترونیکی مشخص شود. طبق قانون مدیریت پسماندها، مسئولیت اجرایی پسماندهای ویژه و صنعتی بر عهده تولیدکنندگان آن‌ها است و درواقع عرضه‌کنندگان این‌گونه خدمات باید جنبه‌های مدیریت پسماندهای تولیداتشان را هم ارائه دهند. حال بایستی با این زباله‌های خطرناک چه کرد؟
مسلماً دفن یا سوزاندن این مواد که به‌طور وسیعی انجام می‌شود راه‌حل مناسبی نیست یا حداقل آخرین راه‌حلی است که باید بدان اندیشید. زیرا با دفن این زباله‌ها یا تلنبار کردنشان در محیط خرد و شکسته می‌شوند و بنابراین مواد سمی موجود در آن‌ها راه خود را به سفره‌های آب زیرزمینی می‌یابد و سوزاندن آن‌ها نیز نه‌تنها گازهای سمی خطرناک را وارد محیط‌زیست می‌سازد. بنابراین بهتر آن است که در قدم اول تلاش کنیم تا این وسایل هرچه دیرتر به زباله تبدیل شوند. با خرید تجهیزاتی که قابل ترقی دادن هستند می‌توان عمر محصول را تا حد ممکن افزایش داد و یا مثلاً مانیتور کامپیوتر را برای استفاده نگه داشت و تنها بخش پردازنده‌ی مرکزی (cpu) را تعویض نمود. می‌توان با اضافه کردن حافظه به یک کامپیوتر یا ترفیع دادن نرم‌افزاری از آن همچنان استفاده کرد. این نه‌تنها مقرون‌به‌صرفه است بلکه به نفع محیط‌زیست نیز می‌باشد. کامپیوترهای کارکرده را همچنین می‌توان به خیریه‌ها یا مدارس اهدا نمود یا آن‌ها را به افراد ، سازمان‌ها یا مؤسسات دیگر فروخت. بازیافت بهترین راه برای کامپیوترهای بسیار قدیمی که دیگر قابل‌ترفیع دادن نیستند یا بخصوص مانیتورهایی است که شکسته‌اند. تقریباً کل یک کامپیوتر می‌تواند بازیافت شود ، از شیشه مانیتور گرفته تا پلاستیک کیس ، مس موجود در منبع تغذیه ، فلزات گران‌قیمت به‌کاررفته در مدارات ، مودم یا منابع تغذیه. اما عملاً صرف هزینه‌های زیادی برای بازیافت ایمن این مواد به‌گونه‌ای که هیچ مشکلی برای محیط و کارکنان در این زمینه ایجاد نکنند لازم است. راه‌حل دیگر برای مشکل زباله الکترونیکی آن است که شرکت‌های تولیدکننده مسئولیت سیل عظیم ابتکاراتی که تولید می‌کنند بر عهده بگیرند. درواقع محصولات کهنه را از مشتریان پس بگیرند. ترفیع و بازیافت یک محصول بلااستفاده برای شرکت تولیدکننده آسان‌تر است. همچنین این وظیفه می‌تواند شرکت‌های تولیدکننده را وادار سازد محصولاتشان را به‌گونه‌ای طراحی کنند که آسان‌تر قابل بازیافت باشد.

عمر کوتاه تجهیزات کامپیوتری از یک طرف و تنوع‌طلبی مردم به استفاده از تجهیزات الکترونیکی جدید سبب شده است که رفته‌رفته بحث زباله‌های الکترونیکی به مشکل بزرگ دنیا تبدیل شود؛ در حال حاضر چین و امریکا از بزرگترین تولیدکنندگان زباله‌های الکترونیکی هستند.