نوشته‌ها

سه برابر شدن حجم زباله ایام نوروز در شمال کشور

مدیر کل دفتر مشارکت‌های مردمی سازمان حفاظت محیط زیست گفت: روزانه ۳ هزار تن زباله در سه استان شمالی کشور تولید می‌شود که در ایام نوروز این میزان به بیشتر از سه برابر افزایش می‌یابد.

محمد درویش افزود: بحران زباله در استان‌های گیلان، مازندران و گلستان موجب شد تا بسیاری از جنگل‌ها رو به نابودی روند زیرا مدیریت این حجم زباله کار دشواری است از این رو میلیون‌ها تن زباله در گوشه گوشه جنگل‌های شمال رها و به مرور موجب از بین رفتن درختان می‌شوند.

وی اظهار کرد: همچنین شیرابه این حجم زباله وارد رودخانه‌ها و از آنجا وارد زمین‌های کشاورزی و محصولات می‌شود و زندگی و سلامت تمام ایرانیانی را که از این محصولات استفاده می‌کنند تحت تأثیر قرار می‌دهد.

درویش تأکید کرد: تولید زباله نه فقط در استان‌های شمالی بلکه در سراسر کشور نگران‌کننده است و بنا به اعلام کارشناسان و سازمان‌های متولی میانگین تولید زباله در کشور ما نسبت به میانگین جهانی بسیار بیشتر است که جای نگرانی و تأمل دارد.

وی با اشاره به تأثیر فرهنگ‌سازی در زمینه کاهش تولید پسماند در کشور گفت: اگر بتوانیم به سمت تولید کمتر زباله حرکت کنیم و همان میزان تولید را نیز از مبدأ تفکیک کنیم می‌تواند تأثیر زیادی در اقتصاد، کیفیت زندگی و بهبود وضعیت محیط زیست کشور داشته باشد.

وی گفت: قرار است سازمان حفاظت محیط زیست برای ایام نوروز پویش ‘ ساحل پاک، مسیر سبز ‘ را آغاز کند که تا چند روز آینده برای شروع جلسه‌ای با حضور رئیس سازمان حفاظت محیط زیست و استانداران سه استان شمالی کشور در سازمان حفاظت محیط زیست برگزار می‌شود تا تصمیماتی در این زمینه اتخاذ شود.

مدیر کل دفتر مشارکت‌های مردمی سازمان حفاظت محیط زیست بر نقش سازمان‌های مردم نهاد زیست محیطی در این زمینه اشاره کرد و گفت: سمن‌های محیط زیستی همواره در راستای حفظ محیط زیست نقشی پررنگ داشته‌اند و در این جلسه نیز وظیفه و نقش سمن‌ها در این پویش مشخص می‌شود.

درویش اظهار کرد: البته تولید پسماند فقط مختص کشور ما نیست بلکه معضلی جهانی است، در سال ۱۹۹۸ برای نخستین بار جزیره‌ای در اقیانوس آرام در جوار هاوایی کشف شد که به قاره هفتم یا قاره کثیف نام‌گذاری شد.

وی گفت: مساحت این جزیره ۳.۵ کیلومتر مربع بود و هر سال ۱۰ درصد به مساحت آن اضافه می‌شد، نکته قابل تأمل این است که این جزیره از زباله‌های ریخته شده در دریا در مدت نیم قرن تشکیل شد، ریختن زباله در سالیان طولانی موجب نابودی ۲۴۰ گونه آبزی در سراسر دنیا شده است.

درویش تأکید کرد: برای مقابله با مسئله پسماند باید تلاش کنیم تا مردم نسبت به زیستگاهشان که در حال نابودی است حساس شوند و نسبت به نجات آن تلاش کنند که در این راستا مردم، دولت و سازمان‌های مردم نهاد در کنار هم می‌توانند بسیار تأثیرگذار باشند.

خنجر زباله بر پهلوی دریا در آستارا

شهرستان بندر آستارا در غرب استان گیلان، ۸۶ هزار نفر جمعیت دارد و روزانه حدود ۱۲۰ تن زباله در آن تولید و در نزدیکی دریا دفن و با ورود شیرابه‌های آن به آب‌های ساحلی، پهلوی دریا با دشنه زباله، زخمی و معضل زیست محیطی ایجاد می‌شود.

منطقه داداش آباد محل دفن پسماند آستارا با حدود ۱۵ هکتار مساحت در نزدیکی ساحل دریای خزر و در حاشیه پناهگاه حیات وحش بخش لوندویل این شهرستان قرار دارد و هنگامی که به آن وارد می‌شوی، بوی تعفن زباله‌ها و شیرابه‌ها، هر موجودی را می‌آزارد و در هر لحظه، صدها کلاغ و پرنده فریادکنان از لابه‌لای آشغال‌ها به پرواز در می‌آید.

حصارکشی محدوده داداش آباد و تخلیه مستمر خاک بر روی زباله‌ها تلاش شهرداری آستارا را در مدیریت پسماند این شهرستان نشان می‌دهد و نگهبانی ورودی محل دفن زباله، بیانگر دقت بر روند تخلیه، تفکیک و دفن زباله‌هاست اما جنس آشغال با فطرت طبیعت و دریا منافات دارد و کیسه‌ها و زباله‌های نایلونی و پلاستیکی حتی در صورت دفن اصولی نیز، همچون غده‌ای درمان‌ناپذیر، صدها سال پیکر طبیعت را به درد می‌آورد.

چند مرد جوان بدون دستکش زباله‌های قابل بازیافت را در کیسه‌ها و گونی‌های بزرگ جمع و با خودروی نیسان به محل دیگری منتقل می‌کنند حال اینکه اجرای اصولی و علمی تفکیک پسماند قابل بازیافت، می‌تواند ضمن تغییر نگاه عامه به زباله زمینه بهره‌برداری از این طلای کثیف و اشتغال‌زایی را نیز فراهم کند.

محمدرضا روشنی رئیس اداره حفاظت محیط زیست آستارا می‌گوید: حجم زیاد زباله خطر آلودگی هوا، آب‌های سطحی، سفره‌های زیرزمینی و شیوع انواع بیماری‌ها را به دنبال دارد و به‌رغم تلاش‌های صورت گرفته در مدیریت پسماند این شهرستان، این موضوع باید بیش از این جدی گرفته شود.

وی بیان می‌کند: توسعه اجرای طرح تفکیک زباله از مبدأ در آستارا ضروری است و تغییر نگاه به زباله، کاهش هزینه جمع‌آوری آن، حفظ محیط زیست و حتی اشتغال‌زایی با استفاده از پسماند قابل بازیافت را در پی خواهد داشت.

وی ادامه می‌دهد: میزان پوشش طرح تفکیک زباله از مبدأ در شهر لوندویل شهرستان آستارا ۷۵ درصد گزارش می‌شود و باید به منظور اطمینان از اجرای اصولی و اثرگذار این طرح در شهرستان، پایش‌های میدانی صورت گیرد.

روشنی اظهار می‌دارد: اداره حفاظت محیط زیست آستارا به لحاظ گردشگر پذیر بودن این شهرستان در مناسبت‌ها و روزهای تعطیل، با توزیع هزاران عدد کیسه زباله در محدوده تالاب‌های استیل، آق و سواحل دریا برای جلوگیری از رها شدن زباله در محیط و ترویج فرهنگ مدیریت پسماند تلاش می‌کند اما نحوه انتقال زباله‌های خانگی و دفن آن‌ها حساسیت ویژه‌ای می‌طلبد.

از سوی دیگر علی کوهی شهردار آستارا از توفیق در اجرای طرح تفکیک زباله از مبدأ در این شهر و کسب رتبه برتر استان توسط این شهرداری در اجرای طرح یاد شده خبر می‌دهد.

وی می‌گوید: طرح تفکیک زباله از مبدأ ۸۲ درصد خانوارهای آستارا را پوشش داده و با همراهی همکاران و برنامه‌ریزی‌های صورت گرفته برای پوشش کامل همه خانوارهای شهر تلاش می‌کنیم.

مجری طرح تفکیک زباله از مبدأ در آستارا نیز از تحت پوشش این طرح قرار گرفتن هشت هزار و ۸۱۳ خانوار در این شهر خبر می‌دهد که ۹۰ درصد خانوارهای آستارا را شامل می‌شود.

عباس خیام می‌گوید: روزانه حدود ۶۰۰ کیلوگرم پسماند خشک از در منازل شهر آستارا جمع‌آوری می‌شود و هر روز یک خانوار فعال در تفکیک زباله از مبدأ را در این شهر شناسایی و با اهدای سبد کالای رایگان غذایی و بهداشتی به ارزش ۳۰۰ هزار ریال از آن خانوار تجلیل می‌کنیم.

وی ادامه می‌دهد: بیش از ۱۴ ماه از اجرای این طرح در آستارا می‌گذرد و با توجه به همراهی و استقبال خوب مردم، به تدریج شمار سبدهای کالای رایگان را برای ترغیب شهروندان در مشارکت با این طرح افزایش خواهیم داد.

صرف نظر از اقدام‌های خوب انجام شده در مورد مدیریت پسماند در آستارا، نماینده این شهرستان در مجلس شورای اسلامی خواهان اقدام‌های جدی‌تری است و می‌گوید: در هر ثانیه، حدود ۱۲ لیتر شیرابه از محل دفن پسماند شهرستان در نزدیکی ساحل، تولید و بخشی از آن به دریا وارد می‌شود و این خطر زیست محیطی غیر قابل جبران است.

ولی داداشی معتقد است که سرازیر شدن شیرابه زباله‌ها در دریا از دلایل گریزان شدن ماهی‌ها از سواحل است و تاکنون از پرداختن جدی به امور زیربنایی نظیر ساماندهی و مدیریت محل دفن پسماند و فاضلاب شهری در آستارا غفلت شده است.

وی ادامه می‌دهد: مدیریت پسماند و حفظ محیط زیست برای نسل‌های حال و آینده اهمیت زیادی دارد و با توجه به شرایط اقتصادی کشور و بالا بودن هزینه این کارها، باید از بخش خصوصی برای مدیریت و رفع مشکل زباله در آستارا دعوت شود و بخش خصوصی می‌تواند با اجرای این امر در آستارا، ضمن رفع این معضل زیست محیطی، از مزایای اقتصادی آن بهره‌مند شود و در این راستا از بخش خصوصی توانمند استقبال می‌کنیم.

با توجه به موارد فوق، دغدغه و تلاش‌های مسئولان آستارا در مدیریت پسماند این شهرستان مشخص می‌شود اما مشکل اساسی پسماند آستارا، محل نامناسب دفن آن به لحاظ نزدیکی به دریاست و هرچند آن محل ده‌ها سال قبل جوابگوی نیاز شهرستان بوده، اما اکنون که آستارا سالانه بیش از شش میلیون گردشگر را پذیرا و گمرک این شهرستان تردد بیش از ۸۰۰ هزار مسافر داخلی و خارجی را شاهد است، تولید زباله در آستارا در فصل‌های گردشگر پذیر افزایش می‌یابد و برای نجات دریا از لوث زباله‌ها و شیرابه‌های آن، تعیین محل مناسب دفن زباله برای آستارا ضروری است.

این شهرستان با ۸۶ هزار نفر جمعیت در غرب استان گیلان و در همسایگی جمهوری آذربایجان قرار دارد.

احداث کارخانه بیوگاز برای حل مشکل پسماندهای کلاردشت در انتظار سرمایه

انباشت زباله در جنگل‌های کلاردشت یکی از مشکلات محیط زیستی این بخش از کشور است و مسئولان محلی عنوان می‌کنند که با مدد گرفتن از تجربیات شیخ بهایی به فکر ایجاد کارخانه تولید بیوگاز از این زباله‌ها افتاده‌اند.

شمال کشور به علت سرسبزی و دسترسی آسان همواره میزبان خیل عظیم گردشگرانی است که به جرات می‌توان گفت شمار زیادی از آن‌ها بعد از بازگشت، رد پای خود را در قالب پسماند و زباله در دل جنگل‌های بکر به جا می‌گذارند. جنگل‌های کلاردشت یکی از این مناطق زیبا است که از هجوم زباله‌ها در امان نمانده است، روزانه ۵۰ تا ۱۲۰ تن زباله در زمان عادی و زمان حضور مسافران فصلی در کلاردشت و حومه اطراف آن تولید می‌شود که ساماندهی آن‌ها یک معضل است. شیرابه‌های حاصل از این زباله‌ها سمی است که به تدریج وارد رگ و پی درختان این جنگل می‌شود و به مرور آن‌ها را به سمت نابودی می‌کشاند، از این رو فرمانداری کلاردشت بر آن شده است این مشکل را با احداث کارخانه بیوگاز برطرف کند.

کارشناسان می‌گویند هر تن زباله به طور میانگین ۵۰۰ تا ۶۰۰ لیتر شیرابه و ۴۰۰ مترمکعب گاز گلخانه‌ای تولید می‌کند، نفوذ شیرابه‌های ناشی از زباله علاوه بر بدنه درختان به سفره‌های آب زیرزمینی که آب آشامیدنی شهروندان را تأمین می‌کند، بسیار خطرناک است.

ایوب صالحی فرماندار کلاردشت در این باره به خبرنگار علمی ایرنا گفت: دولت در برنامه پنجم توسعه مکلف شده تا مسئله پسماند در استان‌های شمالی را با استفاده از فناوری روز دنیا برطرف کند و تنها فناوری روز که می‌تواند مشکل شیرابه و زباله‌های تر را حل کند، احداث کارخانه بیوگاز است.

وی افزود: کلاردشت و عباس‌آباد یکی از زیباترین جنگل‌های طبیعی خاورمیانه را دارد ولی به دلیل اینکه فاصله دریا با جنگل بسیار کم است، به اجبار زباله‌های تولید شده در این مناطق در این جنگل تخلیه می‌شود که قطعاً کار اشتباهی است.

فرماندار کلاردشت ادامه داد: راه حل این مشکل احداث کارخانه بیوگاز است که در حال رایزنی برای انجام این کار هستیم، بر این اساس با کشور سوئد به عنوان سرمایه‌گذار خارجی وارد مذاکره شدیم و کارها ادامه دارد.

وی با تأکید بر این که تنها راه نجات جنگل‌های کلاردشت احداث کارخانه بیوگاز است، گفت: حجم انبوه زباله و روان شدن شیرابه‌ها خطری جدی برای درختان است از این رو در تلاش هستیم کار با سرعت بیشتری پیش رود.

صالحی افزود: به علت رطوبت، با احداث کارخانه تولید کمپوست مخالف هستیم، زباله‌سوز هم آلودگی خاص خودش را دارد بنابراین بهترین گزینه کارخانه بیوگاز است که قرار شد این کار به صورت سه جانبه یعنی سرمایه‌گذار داخلی، خارجی و شهرداری‌ها در کنار هم انجام شود.

وی با بیان اینکه دولت کشش تأمین اعتبار احداث این کارخانه را ندارد، گفت: در این روند شهرداری زباله و فضا می‌دهد، سرمایه‌گذار داخلی سرمایه‌گذاری می‌کند و سرمایه‌گذار خارجی هم سهامدار یک سوم آن می‌شود که از سوی سفارت ایران هم راستی آزمایی شده است؛ کارخانه مورد نظر از زمان آغاز کار احداث بعد از ۹ ماه به بهره‌برداری و تولید می‌رسد.

فرماندار کلاردشت افزود: مکان احداث کارخانه همان مکانی است که امروزه زباله در آن بخش از جنگل تخلیه می‌شود که به وسعت ۵ هزار متر (نیم هکتار) است و یک کارخانه ۶۰ تنی در آن احداث می‌شود.

وی در پاسخ به اینکه برای احداث این کارخانه باید درخت قطع شود، گفت: اکنون زباله در چالوس و کلاردشت در زمینی به وسعت به ترتیب ۱۰ و ۳ هکتار دپو می‌شود، در حالی که با احداث این کارخانه در زمینی به وسعت نیم هکتار برای همیشه مشکل منطقه برطرف می‌شود.

فرماندار کلاردشت گفت: احداث کارخانه‌ای به حجم ۶۰ تن که به صورت ۲۴ ساعته کار کند، قطعاً مشکل زباله‌های تر منطقه را حل خواهد کرد و دیگر شیرابه‌ای وجود نخواهد داشت.

وی اظهار کرد: تولیدات این کارخانه هم انرژی نو یعنی گاز متان است که می‌توانیم از آن برق تولید کنیم در واقع همان روش شیخ بهایی است که یک حمام را با همین روش گرم نگه می‌داشت، امروزه کشورهای اروپایی از روش شیخ بهایی استفاده کرده و آن را به فناوری روز در آورده و توسعه داده‌اند در حالی که ما هنوز در ابتدای راه هستیم و حتی می‌توان گفت قدمی هم برنداشته‌ایم.

فرماندار کلاردشت اظهار کرد: این کارخانه تمام خودکار است و زباله‌های تر و خشک را از هم جدا می‌کند و خروجی آب این کارخانه هم برای مصارف کشاورزی کاربرد دارد، از سوی دیگر تفاله‌ای که به جا می‌ماند نیز به کود تبدیل می‌شود.

وی گفت: دراین باره با اداره کل محیط زیست کلاردشت و سازمان جنگل‌ها و مراتع و آبخیزداری هم مذاکراتی داشته‌ایم و مخالفتی درباره مکان احداث کارخانه نشده است.

فرماندار کلاردشت درباره هزینه احداث این کارخانه اظهار کرد: بر اساس اعلام کارخانه سازنده آن، هزینه هر کارخانه ۶۰ تنی ۴.۵ میلیون یورو است.

کمپانی BP سوخت جت ساخته‌شده از زباله را خریداری می‌کند

کمپانی BP (یا British Petroleum یک شرکت چندملیتی درزمینهٔ نفت و گاز است که دفتر اصلی آن در لندن قرار دارد) ۳۰ میلیون دلار در شرکت Fulcrum BioEnergy (تولیدکننده سوخت جت و گازوئیل کم کربن از زباله‌های خانگی باهدف کاهش دی‌اکسید کربن و گاز‌های گلخانه‌ای) سرمایه‌گذاری می‌کند. این کار باهدف تولید سوخت جت پاک‌تر برای کاهش آلودگی هواپیماها انجام می‌گیرد. با توجه به اعلام کمپانی BP این شرکت همچنین یک قرارداد ۱۰ ساله برای خرید ۵۰۰ میلیون گالن (۱.۹ میلیارد لیتر) سوخت زیستی (Biofuel) با شرکت Fulcrum BioEnergy بسته است. این شرکت سالی ۷ میلیارد گالن سوخت به شرکت‌های هواپیمایی می‌فروشد. شرکت‌های هواپیمایی طبق توافق‌های محیط زیستی مجبور به کاهش آلودگی خود هستند. توافق آن‌ها موجب ایجاد صندوق‌های محیط زیستی و کاهش آلودگی هواپیماها در تمام نقاط جهان خواهد شد. همچنین با تشویق شرکت‌ها برای تولید سوخت‌های زیستی، گرمایش زمین نیز به مقدار نسبتاً زیادی کنترل خواهد شد.
1

زباله‌های انسان‌ها بلای جان جانداران/گیر کردن قوطی در دهان توله خرس قطبی

انتشار عکس‌هایی از یک توله خرس قطبی در یکی از جزایر شمال روسیه که قوطی خالی کنسرو دردهانش گیرکرده بود، مقامات محلی را بر آن داشت که از مردم بخواهند در دور انداختن زباله‌های خود دقت بیشتری داشته باشند.
این توله خرس قطبی در جزیره رنگل به مدت دو هفته نمی‌توانست قوطی کنسرو را از دهانش خارج کند. به نظر می‌رسد که دندانه‌های تیز لبه قوطی باعث چسبیدن آن به دهان توله خرس شده بود و به گفته محیط‌بان‌های محلی که قبلاً توله خرس را در همین وضعیت دیده بودند، او به مدت چند هفته قادر به غذا خوردن نبوده است.

1
درنهایت، محیط‌‌بان‌ها توله خرس و مادرش را با تفنگ بی‌هوش کردند و موفق شدند قوطی را از دهانش جدا کنند.
الگزاندر گروزدف، مدیر حفاظت طبیعی جزیره رنگل می‌گوید ‘این اتفاق باعث پررنگ‌تر شدن خطراتی شده است که زباله‌های انسانی ممکن است برای حیوانات ایجاد کنند. به گفته این مقام محلی، موارد مشابه زیادی دیده است که زباله انسانی بر حیات‌وحش جزیره رنگل تأثیر داشته است؛ ازجمله حیوانات ممکن است کیسه‌های پلاستیکی را نیز که قبلاً حاوی مواد غذایی بودند، بخورند.
جزیره رنگل در شمال روسیه متراکم‌ترین جمعیت خرس‌های قطبی در جهان را دارد. گفته می‌شود که این جزیره آخرین پناهگاه ماموت‌های پشمالو قبل از انقراض آن‌ها بوده است.

بیشترین میزان تولید زباله در جهان در کدام شهرها است؟

نیویورک اسراف‌کاری‌ترین شهر جهان شناخته‌شده، به‌این‌ترتیب که بیشترین میزان انرژی در آن مصرف می‌شود، بالاترین  میزان تولید زباله و همچنین بالاترین حجم آب مصرفی را دارد.
همچنین در میان ابر شهرهای جهان، مکزیکوسیتی پس از نیویورک، بیشترین میزان زباله را تولید می‌کند که طبق بررسی‌ها ۱۲ میلیون تُن در سال است. این وضعیت از تأثیر ثروت نسبی ناشی می‌شود. هر دو شهر از جمعیت مشابه برخوردار هستند که به ترتیب در حدود ۲۰ و ۲۱ میلیون نفر است اما سرانه تولید ناخالص داخلی در آمریکا سه برابر بالاتر است.
در مکزیک مواد زائد و دورریختنی مشکل بزرگی در کیفیت زندگی مردم است. در سال ۲۰۱۱ مکزیکوسیتی بزرگ‌ترین جایگاه زباله خود را تعطیل کرد و موجب شد زباله‌ها در جایگاه‌های غیرقانونی جمع‌آوری شود یا در خیابان‌ها باقی بماند. این وضعیت تأکیدی بر فقدان سیاست جامع در جمع‌آوری زباله‌های شهری و بازیافت آن است. بااین‌وجود اقدامات امیدوارکننده‌ای انجام‌گرفته‌ است. به‌طور مثال تعدادی طرح‌ بازیافتی ارائه‌شده که دریکی از آن‌ها به ساکنان اجازه داده‌شده تا برای خرید میوه و سبزی‌ها مواد بازیافتی را خریدوفروش کنند.
سومین تولیدکننده بزرگ زباله در میان ابر شهرها توکیوست. این شهر نسبت به مکزیکوسیتی بیش از ۵۰ درصد بیشتر سکنه دارد اما اندکی کمتر از مکزیکوسیتی زباله تولید می‌کند. ژاپن کشوری با تراکم جمعیتی بالاست بنابراین به لحاظ فضایی که در آمریکا و چین برای جمع‌آوری زباله‌ها وجود دارد دچار کمبود است.
درواقع هر چه یک منطقه ثروتمندتر باشد حجم بیشتری از مواد به زباله تبدیل‌شده و دور ریخته می‌شود. بااین‌وجود توکیو چگونه عنوان سومین کشور بزرگ تولیدکننده مواد دورریختنی را گرفته است؟ درواقع زباله محصول جانبی مصرف کردن است و به‌طورکلی مصرف در مسیر درآمد قرار دارد.
1
همچنین حجم تولید زباله در یک شهر تحت تأثیر کشوری است که در آن واقع‌شده‌ است. طبق گزارش بانک جهانی از سال ۲۰۱۲ نیوزیلند بیشترین زباله را در میان کشورهای توسعه‌یافته تولید کرده که روزانه به ازای هر نفر ۳.۶۸ کیلوگرم است و پس‌ازآن ایرلند، نروژ، سوئیس و آمریکا قرار دارند.
به‌طور مثال نروژ از نرخ بالای بازیافت برخوردار است و اسلو به‌عنوان بزرگ‌ترین شهر آن توانسته در سال‌های اخیر تولید زباله خود را کاهش دهد. از طرف دیگر ایرلند نسبت به کشورهای اروپای غربی نرخ کمتر بازیافت رادار است.
بنابراین گزارش آمریکا بزرگ‌ترین تولیدکننده زباله در جهان است که از این حیث تفاوت چشمگیری با بسیاری از کشورهای ثروتمند دیگر از قبیل ژاپن، انگلیس و فرانسه دارد.
در چین سرعت تولید زباله دو برابر رشد جمعیت آن است. طبق بررسی‌ها چین (عمدتاً در شهرهای بزرگی چون پکن، گوانگشو و شنزن) اکنون به‌طور میانگین هرروز ۱.۱۲ کیلوگرم زباله به ازای هر نفر تولید می‌کند که نزدیک به ۱۰ درصد از میانگین زباله تولیدشده در انتاریو در کانادا بالاتر است اگرچه از تولید ناخالص داخلی چین بیش از شش برابر کمتر است.
بدون وجود زیرساخت‌های لازم برای جمع‌آوری زباله این مواد در رودخانه‌ها، کانال‌ها و خیابان‌ها ریخته می‌شود و نتیجه آن وضعیت نامطلوب بهداشتی خواهد بود. همچنین برخی از شهرهای درحال‌توسعه که از وجود زباله متحمل مشکلات جدی شده‌اند دارای اقتصادهایی با رشد سریع هستند که از آن جمله می‌توان به بنگالور و دهلی نور اشاره کرد.
بمبئی نیز شهر بعدی است که بیشترین حجم تولید زباله را دارد. سال گذشته بلومبرگ در گزارشی نوشت این شهر در زیر کوهی از زباله دفن می‌شود. این شهر با جمعیت ۱۸ میلیون نفری ۱۱ هزار تن متریک (تن هزار کیلویی) در روز زباله تولید می‌کند. در سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۲ افزایش ۵۰ درصدی میزان تولید زباله نیز در دهلی‌نو رخ‌داده و نبود دستگاه‌های جمع‌آوری در زباله موجب به وجود آمدن کوه‌هایی از زباله شده است. مشکل زباله در دهلی و آلودگی هوا، این شهر را جزء کثیف‌ترین مناطق جهان قرار داده است.
به گزارش روزنامه گاردین، رشد سریع جمعیت فاکتور خطرزایی در این زمینه است، به‌طور مثال جاکارتا یکی از شهرهای جهان با سریع‌ترین میزان رشد است و بسیاری از ساکنان آن عادت دارند زباله‌های خود را در نزدیک‌ترین مجرای آب رها کنند.

صنعت بازیافت در ایران نیازمند به‌روز شدن و پیشرفت کردن است

یک کارشناس بازیافت پلاستیک ضمن تأکید بر این‌که دولت باید به بخش خصوصی نشان بدهد صنعت بازیافت سودآور است، گفت: صنعت بازیافت در ایران نیازمند به‌روزآوری دانش و استفاده از فناوری‌های نوین است.
یک کارشناس بازیافت پلاستیک گفت: صنعت بازیافت در ایران نیازمند به‌روزآوری دانش این حوزه و استفاده از فناوری‌های نوین است.
حمیدرضا پناهنده تشریح کرد: در همه جای دنیا صنایع موظف‌اند که برای پسماند خودشان چاره‌اندیشی کنند ولی در کشور ما اگرچه در این زمینه قانون هم داریم اما چیزی که الزام‌آور باشد نیست و به‌این‌ترتیب صنایع هم پسماندی مازاد بر آنچه در شهرها تولید می‌شود به معضلات محیط‌زیست اضافه می‌کنند.
وی تأکید کرد: در بازیافت پسماند شهری مثلاً در حوزه پلیمر، اول باید ببینیم اصلاً چه میزان از پسماندها پلاستیکی است و چه اندازه قابلیت برگشت به حوزه تولید دارد و چه اندازه را باید دفن کرد و نمی‌توان با آن کاری کرد. اعداد و ارقام این‌ها موجود است اما در بحث پلاستیک‌ها که عمده‌ترین آلاینده موردبحث در حوزه محیط‌زیست به شمار می‌رود متأسفانه عملاً برگشتی به چرخه نداریم.
این کارشناس صنعت پلیمر در توضیح علل این مسئله گفت: بخشی از این مشکل به فرهنگ خودمان برمی‌گردد چراکه اصلاً بحث تفکیک از مبدأ انجام نمی‌شود و بخشی هم به کم‌کاری در حوزه‌های مدیریتی برمی‌گردد.
نریختن پسماند در طبیعت به‌نوعی دفاع از خاک وطن است
پناهنده تصریح کرد: در حوزه فرهنگ، کار زیادی انجام‌شده است اما واقعاً برای خود ما هم دیگر سؤال شده که اساساً چطور باید این موضوع را برای مردم جا بی اندازیم. در جنگ تحمیلی این‌همه شهید دادیم که از خاک میهنمان دفاع کردند اما یک دفاع از خاک هم این است که پسماندت را در طبیعت نریزی و خاکت را از بین نبری و این چیزی است که نیاز به تغییرات اساسی در فرهنگ خود ما دارد.
وی نیاز به پیشرفت علمی در صنعت بازیافت را مسئله دیگر پیش روی کشور دانست و گفت: متأسفانه ازلحاظ ماشین‌آلات و فناوری نوین بازیافت مدیریت شهری کار خاصی انجام نداده است. اگرچه یک هدف اساسی واگذاری موضوعات به بخش خصوصی است اما برای ورود بخش خصوصی به این صنعت، علاوه بر این‌که یک سری توانمندی‌های مالی نیاز است، باید توانمندسازی علمی هم رخ بدهد. یعنی باید دانش روز را داشته باشند و ماشین‌آلات و فناوری‌های به‌روز در کشور آمده باشد.
2138704
این کارشناس حوزه بازیافت پلاستیک در تشریح وضعیت کنونی گفت: در آغاز باید طرح داشت که اصلاً پسماندی که گردآوری می‌شود را می‌خواهیم چه‌کار بکنیم. الآن تفکیک از مبدأ را به مدیریت شهری داده‌اند ولی برای این‌که بعدازاین با پسماند تفکیک‌شده چه‌کار بکنند، هیچ راهکار جامع موفقی در کشور وجود ندارد و همه این پسماند به مازاد سرازیر می‌شود و بخشی که مفید است گاه به بازار سیاه راه پیدا می‌کند و آنچه به درد نمی‌خورد روی دوش شهرداری انبار می‌شود. شهرداری‌ها هم‌جاهایی که وضعیتشان بهتر است پسماندشان به زباله‌سوز می‌رود و جاهای دیگر آن را صرفاً دفع می‌کنند.
فرایند بازیافت در کشور به‌درستی رخ نمی‌دهد
پناهنده این‌که در وضعیت درست چه اتفاقی باید برای پسماندها بیفتد را این‌گونه توضیح داد: اگر راهکار اصولی باشد باید این مواد اولیه و پسماندی که در شهرداری‌ها گردآوری می‌شود تفکیک‌شده و مثلاً بخشی که پلاستیکی است به چرخه صنعت برگردد و بخشی که قابلیت تبدیل‌شدن به کود کمپوست را دارد به کود تبدیل شود و بخشی هم که کاری نمی‌توان با آن کرد به زباله‌سوز برود و به انرژی برق و … تبدیل شود. فرایندی که در کشور آغازشده اما متأسفانه این اتفاق به‌درستی رخ نمی‌دهد.
فناوری نو تعداد دفعات استفاده از هر پلاستیک را بیشتر می‌کند
وی درباره اهمیت فناوری نوین در حوزه بازیافت تأکید کرد: سودی که فناوری نوین دارد آن است که مثلاً در حوزه پلاستیک با این فناوری نوین پلاستیک به‌جایی که باید برمی‌گردد یعنی نایلون‌ها و فیلم‌های پلی‌اتیلنی که در کشاورزی استفاده می‌شود و مثلاً روی گلخانه‌ها کشیده می‌شود اگر با روش درست بازیافت بشوند، مثلاً اگر الآن برای گلخانه‌های زینتی استفاده‌شده در مرحله بعدی با یک درجه رنگ تیره‌تر می‌تواند در کارخانه قارچ استفاده شود که باید دودی باشد. ولی اگر این فناوری نباشد مثلاً همان نایلون‌ها باید به دبه‌های پلاستیکی برود و درواقع سر از جایی دربیاورد که مال آن مصرف نیست یا حتی ممکن است پلاستیک ارزشمند تبدیل به قیر بشود! به زبان ساده‌تر فناوری نو تعداد دفعات استفاده از هر پلاستیک را بیشتر می‌کند.
این کارشناس بازیافت پلاستیک تصریح کرد: نکته مهم دیگر آن است که صنعت بازیافت نیازمند علم است یعنی این‌که شما بتوانید اصولی بازیافت کنید. که این نیاز به علم دارد. این‌که هر موادی باید در چه دمایی بازیافت شود و در چه شرایطی و با چه دستگاهی چه موادی را می‌توان بازیافت کرد و این‌ها چیزهایی است که نیاز به آموزش دارد و متولیان باید این حداقل‌های علمی را از کسی که می‌خواهد این کار را انجام دهد بخواهند.
تعداد شرکت‌هایی که به‌صورت علمی بازیافت می‌کنند، کم است
پناهنده در پاسخ به این پرسش که آیا در کشور در حال حاضر در این زمینه آموزشی ارائه می‌شود یا نه گفت: در ایران در حوزه‌های دانشگاهی متأسفانه این حوزه را نداریم اما یک سری کلاس‌های خصوصی برگزار می‌شود که آن‌ها هم فراگیر نیست. در میان این‌همه شرکت که فعالیت بازیافت را انجام می‌دهند واقعاً تعداد شرکت‌هایی که به‌صورت دانش‌بنیان در این حوزه فعالیت می‌کنند شاید انگشت‌شمار باشد.
وی افزود: نکته دیگر این‌که مدیریت شهری و دولت باید جذابیت سرمایه‌گذاری در بخش بازیافت را ایجاد کنند یا حداقل نشان بدهند که این کار چه درآمد بالایی می‌تواند داشته باشد.
شباهت بمب شیمیایی با دود حاصل از اگزوز ماشین
پناهنده در پایان با تأکید بر این‌که قبل‌تر از همه این‌ها باید خودمان باور کنیم که این محیط‌زیست و زمین برای خودمان است گفت: هرچه هم سازمان محیط‌زیست و شهرداری فراخوان تشبیهی و تنبیهی بگذارند باید اول این مسئله در خود ما به فرهنگی درونی بدل شود و بعد اتفاقی جدی رخ خواهد داد. باید بدانیم اگر زمانی دشمن خارجی بر سر مردم ما بمب شیمایی می‌ریخت که در کوتاه‌مدت باعث مرگ‌ومیر هم‌میهنان ما می‌شد امروز منی که اگزوز ماشینم دود می‌کند عامل قتل هم‌میهنم هستم و تنها تفاوت آن است که در درازمدت مرگ هم‌میهنانم را رقم می‌زنم.