نوشته‌ها

اقدامات چین در خصوص تغییرات اقلیمی پیرو خروج آمریکا از توافق پاریس

اقدامات چین در خصوص تغییرات اقلیمی

با خروج دولت وقت آمریکا از توافق پاریس به علت مغایرت با منافع آمریکا، چین به سرعت در حال افزایش سرمایه و اجرای طرح هایی در جهت مقابله با تغییرات اقلیمی بوده است.
به نقل از خبرگزاری ایرنا و بر اساس آمارها، چین آنقدر سرمایه گذاری برای مهار این پدیده را افزایش داده است که در طول سال های آینده باعث خواهد شد تا شمار مرگ و میز ناشی از این بلایای طبیعی اقلیمی نزدیک به ۱۰۰ هزار نفر کاهش یابد.
افزون بر این چنانچه این برنامه ادامه پیدا کند ضمن کاهش رقم مرگ و میر، در یک دهه آینده چین می تواند نزدیک به ۳۳۹ میلیارد دلار نیز در بودجه های بهداشتی و پزشکی صرفه جویی کند.
اگرچه این کشور بزرگترین آلود کننده دنیا به حساب می آید و در نبرد با تحولات اقلیمی است و به دلیل سوخت بالای ذغال سنگ مشکلات عدیده ای دارد اما همزمان در تلاش است تا از انرژی های پاک برای رفع این مشکل بهره بگیرد. شایان ذکر است برنامه چین مربوط به یک یا دو سال گذشته نیست و این کشور به دلیل زیان هایی که از موضوع تحولات آب و هوایی متحمل می شود می خواهد به هر صورت با این معضل مقابله کند.
ظرفیت تولید انرژی در چین در سال ۲۰۱۷ میلادی به یک میلیارد و ۷۷۰ میلیون کیلووات رسید که ۳۸ درصد آن انرژی های غیرفسیلی بود و در مقایسه با دوره مشابه یک سال قبل از آن ۹.۶ درصد رشد کرده است.
طبق آمارها در سال گذشته میلادی تولید انرژی بادی در چین ۲۶ درصد و انرژی خورشیدی هم ۷۰ درصد در مقایسه با سال ۲۰۱۶ میلادی بیشتر شده است.
چین در کنار تلاش برای تولید منابع نوین انرژی و توسعه منابع تجدید پذیر اعلام کرده است که میزان استفاده زغال سنگ برای تولید انرژی را کاهش خواهد داد تا میزان آلاینده ها کاسته شودهمچنین برنامه توسعه سیزدهم پنج ساله چین نشان می دهد این کشور که ۶۶ درصد از انرژی مورد نیاز خود را در سال ۲۰۱۵ میلادی از زغال سنگ تامین کرده است قرار است این رقم را تا سال ۲۰۲۰ میلادی به ۵۸ درصد کاهش دهد.
این آمار پس از آن منتشر شد که کشورهای مختلف دنیا از جمله چین از تصمیم دونالد ترامپ رییس جمهوری آمریکا برای خروج این کشور از توافقنامه تحولات اقلیمی پاریس انتقاد کردند.
دولت چین افزوده است تا سال ۲۰۲۰ میلادی تولید گاز طبیعی و مصرف آن را افزایش خواهد داد به طوری که حداقل ۱۰ درصد از انرژی مورد نیاز کشور و خانوارها از گاز طبیعی تامین شود. بر اساس این برنامه، میزان دی اکسید کربن و گازهای گلخانه ای هم تا سال ۲۰۲۰ میلادی در چین نسبت به سال ۲۰۰۵ میلادی تا ۴۰ الی ۵۰ درصد کمتر خواهد شد. انتظار می رود با این برنامه ریزی ۱۵ درصد از کل انرژی مصرفی چین در سال ۲۰۲۰ میلادی از سوخت های غیرفسیلی تامین شود.
همچنین در مورد انرژی های خورشیدی، حرارتی، بادی و هسته ای، که اصلی ترین منابع انرژی این کشور محسوب می شود، این رقم تا سال ۲۰۳۰ میلادی به ۲۰ درصد افزایش خواهد یافت.
آمار نشان می دهد در سال ۲۰۱۵ میلادی میزان سرمایه گذاری این کشور برای تولید منابع انرژی جدید و پاک و تجدیدپذیر به بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار رسیده است که معادل یک سوم سرمایه گذاری برای این انرژی ها در جهان است. ظرفیت تولید انرژی های باد و خورشید در چین در سال ۲۰۲۰ میلادی به ترتیب به ۲۱۰ میلیون کیلووات و ۱۱۰ میلیون کیلووات خواهد رسید. چین سریعترین رشد را در توسعه انرژی هسته ای در دنیا دارد و تا سال ۲۰۲۰ میلادی با ساخت راکتورهای جدید، تعداد ژنراتورهای هسته ای این کشور به ۹۰ مورد خواهد رسید و پس از آمریکا در این زمینه در رده دوم جهان قرار خواهد گرفت.
از سوی دیگر بررسی ها نشان می دهد چین اکنون نه تنها در داخل سرزمین خود بلکه در سراسر جهان به بزرگترین تولید کننده انرژی خورشیدی تبدیل شده است.
بر اساس گزارش سازمان انرژی ملی چین تولید انرژی خورشیدی پرجمعیت ترین کشور جهان در سال ۲۰۱۶ میلادی تقریبا دو برابر شده و به ۷۷.۴۲ گیگاوات رسیده است. اگرچه این رقم اکنون معادل یک درصد از کل انرژی تولیدی در این کشور محسوب می شود اما به نظر می رسد با تمرکز چین بر تولید منابع پاک انرژی در سال های آینده، سهم تولید انرژی خورشیدی باز هم بیشتر شود. طبق گزارش این سازمان، تلاش خواهد شد تا دستکم ظرف یک دوره سه ساله میزان تولید انرژی خورشیدی کشور به ۱۱۰ گیگاوات افزایش یابد.
در زمان حاضر ۱۱ درصد از کل انرژی چین از منابع تجدید پذیر تامین می شود که برنامه کشور رساندن آن به ۳۰ درصد تا سال ۲۰۳۰ میلادی است. همچنین آمارها نشان می دهد چین قصد دارد تا ۱۰ سال دیگر در زمینه تولید منابع انرژی تجدید پذیر ۳۶۴ میلیارد دلار سرمایه گذاری کند.

نخستین کشتی برقی دو هزار تنی دنیا در چین به آب انداخته شد

چین اعلام کرد که موفق به ساخت و به آب انداختن نخستین کشتی برقی دو هزار تنی دنیا شده است.

 

به نقل از روزنامه چاینا دیلی، این کشتی در شهر گوانگ جو در استان گوانگ دونگ در جنوب چین که از مکان های راه ابریشم دریایی چین به حساب می آید، به آب انداخته شده است.

 

شرکت کشتی سازی بین المللی ‘گوانگ جو’ این کشتی بزرگ را ساخته است و گفته می شود که باتری آن قادر به تولید دو هزار ۴۰۰ کیلووات ساعت برق است.

 

بر اساس این گزارش، چنین کشتی در نوع خود در دنیا بی سابقه است و این کشتی تازه ساز می تواند به طور خودکار بارگیری کند.

 

باتری اتمی این کشتی می تواند در عرض دو ساعت شارژ شود و پس از آن کشتی قادر خواهد بود مسافتی به میزان ۸۰ کیلومتر را طی کند.

 

انتظار می‌رود که از این کشتی فولادی برای حمل زغال سنگ در دلتای رود مروارید و مناطق هم‌جوار آن استفاده شود./ایرنا

تبدیل هوای آلوده به الماس در چین

یک طراح آلمانی برجی را طراحی کرده است که می تواند آلودگی هوای شهرهای چین را به الماس مصنوعی تبدیل کند. این برجهای هفت متری حرکت بدیع هنرمند آلمانی دن رزگارد هستند که می‌خواهند با آلودگی هوا تقابل کنند. این برج‌ها هوای آلوده را به داخل خود مکش کرده و هوا را با ذرات نانو پاک می کنند. در ادامه با تحت فشار دادن کربن هوای آلوده آن را به الماس مصنوعی تبدیل می کند. جواهرات ایجاد شده از این الماس ها برای ایجاد برجهای بیشتر فروخته می شوند. این گونه چیزی که سلامتی را به خطر می‌انداخت به چیزی زیبا تبدیل می‌شود.

 

 

افتتاح مزرعه خورشیدی ۱۰۰ مگاواتی به شکل پاندا در چین

چین در نمایشی برای نشان دادن التزام به توسعه منابع انرژی‌های تجدید پذیر خود، یک مزرعه خورشیدی ۲۵۰ هکتاری را که به شکل یک پاندا است، افتتاح کرد.

این پروژه تا حدودی یک برنامه برای ترویج استفاده از انرژی‌های تجدید پذیر بود و به این ترتیب چین به پیشتازی در جهان برای سرمایه‌گذاری در انرژی‌های تجدید پذیر ادامه می‌دهد.

اولین فاز این نیروگاه برق خورشیدی اخیرا تکمیل شد و ۵۰ مگاوات (از ۱۰۰ مگاوات نهایی در صورت تکمیل هر دو فاز) را به شبکه برق داتونگ چین اضافه کرد. این نیروگاه پاندا شکل در ماه می ۲۰۱۶ توسط بزرگ‌ترین سهام‌دار شرکت «پاندا گرین انرژی»، «چاینا مرچنتز نیو انرژی»، پیشنهاد داده بود. این پروژه به عنوان راهی برای حمایت از توسعه انرژی پایدار برای جوانان چین، به سرعت تایید شد.

این نیروگاه برق جدید در داتونگ، در ۲۵ سال آینده از سوزاندن ۱ میلیون تن زغال‌سنگ جلوگیری خواهد کرد و چین را در برنامه خود برای بهبود سریع سیستم انرژی خودیاری می‌کند. چین در سال گذشته تقریبا برابر با نصف کل ظرفیت انرژی خورشیدی جهان را به ظرفیت خود اضافه کرد.

این اولین مزرعه از ۱۰۰ مزرعه انرژی خورشیدی پاندا شکل است که قرار است در سال‌های آینده در چین و آسیا افتتاح شوند. در ماه می گذشته فیجی هم از ساخت یک مزرعه پاندا شکل انرژی خورشیدی در این کشور خبر داد.

این پروژه هم بخشی از پروژه عظیم «یک مسیر، یک کمربند اقتصادی» چین است که قرار است در امتداد جاده ابریشم تاریخی احداث شود. هدف این پروژه این است که در نهایت چین را به رهبر سیاست‌گذاری خارجی در آسیا تبدیل کند. در این پروژه چین در نظر دارد زیرساخت‌هایی به ارزش چندین تریلیون دلار را در امتداد مسیر تاریخی راه ابریشم که آسیا را به اروپا متصل می‌کند، ایجاد کند. چین پیش‌بینی کرده است که سالانه ۱۵۰ میلیارد دلار را در پروژه‌های مربوط به ۶۸ کشوری که با این طرح موافقت کرده‌اند هزینه کند.

این شامل سرمایه‌گذاری کلان در جاده‌ها، پل‌ها، نیروگاه‌های برق، خطوط انتقال گاز، راه‌آهن و بندرها هست. درکل برآورد می‌شود کل سرمایه‌گذاری چین در ۶۸ کشور برای این که این کشور را به مرکز جهانی‌سازی آسیا تبدیل کند برابر ۵ تریلیون دلار خواهد بود.

در زمانی که آمریکا نتوانست به وظایف خود در مورد التزام به رشد انرژی پاک در آینده پایبند بماند، چینی‌ها در عمل کاملا ثابت کردند که می‌خواهند در تبدیل وضعیت انرژی جهان، رهبری را در دست بگیرند.

چین بزرگترین تولید کننده انرژی خورشیدی در جهان

چین اکنون بزرگترین تولید کننده انرژی خورشیدی ست، بیش از دو برابر ظرفیتش فقط در سال ۲۰۱۶. اداره ملی انرژی چین اعلام کرده است که این کشور ظرفیت تولیدش را تا حدود ۷۸ گیگاوات افزایش داده است و قصد دارد این مقدار را به ۱۱۰ گیگا وات تا سه سال آینده برساند. با اینکه چین از نظر تولید رکورددار است، این مقدار تولید در برابر جمعیت این کشور بسیار کم است و فقط یک درصد مصرف برق را تامین می کند.

 

 

 

انقلاب خودروهای برقی به رهبری چین

استفاده از خودروهای برقی در حالی در چین رو به توسعه چشمگیر است که فروش این نوع خودرو در سال گذشته میلادی در این کشور به رکورد قابل توجهی رسیده و شتاب چین برای پیشی گرفتن از پیشکسوتان این حوزه در اروپا و آمریکا به شکل فزاینده‌ای در حال افزایش است.

 

چین به عنوان دومین اقتصاد جهان اینک به شدت درگیر معضل آلودگی هوا در شهرهای بزرگ خود است، معضلی که بخش عمده‌ای از آن ناشی از آلودگی‌های کارخانه‌ها است اما از سوی دیگر، بخش دیگری از این آلودگی نیز از خودروها ناشی می‌شود.

 

از سوی دیگر، چین در حال حاضر در تلاش است که جایگزین ایالات متحده در صدر اقتصادهای جهان شود و پرواضح است که رقابت اصلی در این حوزه نیز میان همین دو کشور خواهد بود و مشخصاً چین به هیچ وجه علاقه‌ای به شکست خوردن در این زمینه ندارد.

 

جایگاه چین در استفاده از خودروهای برقی در جهان

 

بر اساس آمار، کشور چین تا دسامبر سال ۲۰۱۶ موفق به فروش ۶۴۵ هزار و ۷۰۸ دستگاه خودروی برقی شد و این در حالی است که مجموع فروش خودروهای برقی در کل اروپا در همان مقطع زمانی معادل ۶۳۷ هزار و ۵۵۲ دستگاه بوده است.

 

از سوی دیگر، ایالات متحده به عنوان نزدیک‌ترین رقیب چین در عرصه خودروهای برقی، در مقطع زمانی مشابه تعداد ۵۷۰ هزار و ۱۸۷ دستگاه از این خودروها را به فروش رسانده است.

 

همچنین برای بررسی میزان فروش خودروهای جدید (غیرمستعمل) در چین به تفکیک سال، باید این‌گونه گفت که در سال ۲۰۱۱ تنها ۸ هزار و ۱۵۹ دستگاه خودروی برقی جدید در این کشور به فروش رسیده بود، حال آنکه ادامه ارقام حاکی از رشد باور نکردنی این امر در چین دارد.

 

فروش این خودروها در سال ۲۰۱۲ در چین به ۱۲ هزار و ۷۹۱ دستگاه افزایش یافت، سال ۲۰۱۳ فروش آن به ۱۷ هزار و ۶۴۲ دستگاه رسید، در سال ۲۰۱۴ به ۷۴ هزار و ۷۶۳، در سال ۲۰۱۵ به ۳۳۱ هزار و ۹۰ و در نهایت در سال ۲۰۱۶ با ثبت رکورد ۵۰۷ هزار دستگاه به اوج خود رسید.

 

در این مقطع زمانی، رشد فروش خودروهای برقی به یک‌باره رخ داد و شاید کمتر کسی باور می‌کرد که این افزایش فروش محقق شود.

 

آینده خودروهای برقی در چین

 

نشریه فوربس (Forbes) در مورد آینده خودروهای برقی در کشور چین نوشته است: «این کشور با رسیدن به سقف فروش بیش از ۱۰ میلیون و ۵۰۰ هزار دستگاه خودروی برقی تا سال ۲۰۲۵، انقلاب خودروهای برقی را رهبری خواهد کرد.»

 

این نشریه پیش بینی کرده است که چین همچنان در سال ۲۰۲۵ با فروش ۱۰ میلیون ۶۰۰ هزار دستگاه خودروی برقی، پیشتاز این صنعت خواهد بود و ۳۰ درصد از کل بازار جهانی متعلق به این کشور می‌شود.

 

همچنین برخی گزارش‌ها در مور آینده و سیاست‌های چین در قبال بازار خودروهای برقی حاکی است که اقتصاد دوم جهان به شکل قاطعانه‌ای در صدر این صنعت قرار گرفته است.

 

چین به دنبال کسب سهم ۱۱ درصدی از بازار فروش خودروهای برقی تا سال ۲۰۲۰ است. این موضوع از آن جهت حائز اهمیت می‌نماید که تولیدکنندگان خودرو در جهان، همواره سیاست‌هایی که چین اجرا می‌کند را دنبال می‌کنند.

 

در حالی که خودروسازان آمریکایی در سال گذشته ۱۷ میلیون و ۵۰۰ هزار دستگاه خودرو در طول یک سال به فروش رساندند، چینی‌ها موفق شدند با فروش بیش از ۲۸ میلیون دستگاه خودرو بازار خود را رشد دهند؛ هر چند که فروش خودروهای چینی همچنان به سرعت رو به افزایش است.

 

زیرساخت‌ها و جایگاه‌های شارژ

 

چین در نظر دارد با توجه به افزایش استفاده از خودروهای برقی در این کشور، در پایان سال جاری میلادی ۸۰۰ هزار جایگاه شارژ جدید ایجاد کند که از این تعداد، ۱۰۰ هزار جایگاه آن عمومی خواهد بود.

 

این در حالی است که در سال ۲۰۱۶ میلادی در مجموع ۱۰۰ هزار جایگاه شارژ خودروهای الکتریکی در چین ساخته شد و تعداد این جایگاه‌ها را به ۱۵۰ هزار جایگاه افزایش داد.

 

در حال حاضر، ۱۴ هزار کیلومتر از بزرگراه‌های چین مجهز به جایگاه‌های شارژ هستند که به طور میانگین در هر ۴۸.۶ کیلومتر، یک جایگاه شارژ تعبیه شده است.

 

گفتنی است؛ طی سال گذشته میلادی خودروهای برقی در چین در مجموع ۱.۲ میلیارد کیلووات ساعت برق مصرف کردند که معادل صرفه‌جویی ۴۰۰ هزار تن بنزین است.

 

در شهر پکن به عنوان پایتخت چین و شهر شانگهای اینک فاصله جایگاه‌های شارژ به کمتر از ۵ کیلومتر رسیده و شهرهای بزرگ دیگر مانند گوانگجو نیز در آستانه دستیابی به چنین هدفی هستند.

 

بر اساس سیزدهمین برنامه ۵ ساله چین (۲۰۱۶ تا ۲۰۲۰)، این کشور به هدف تعبیه جایگاه‌های شارژ در سرتاسر کشور برای برطرف کردن نیاز ۵ میلیون خودروی برقی دست خواهد یافت.

 

تسهیلات برای گسترش استفاده از خودروهای برقی

 

دولت جمهوری خلق چین به منظور تشویق مردم و افزایش استفاده از خودروهای برقی در این کشور، این خودروها را مشمول معافیت از مالیات (از ۶ هزار تا ۱۰ هزار دلار برای هر خودرو) کرده است.

 

این در حالی است که آمریکا به عنوان نزدیک‌ترین رقیب چین در حوزه خودروهای برقی، شرایط متفاوتی را تجربه می‌کند و دولت دونالد ترامپ، به شدت به دنبال حذف معافیت مالیاتی ۷ هزار و ۵۰۰ دلاری خرید خودروهای برقی است.

 

علاوه بر این امر، عوامل دیگر را نیز باید در نظر گرفت؛ در حالی که «تسلا» و «شورولت» به عنوان مهم‌ترین تولیدکنندگان خودروهای برقی در آمریکا، خودروهای خود را در سال آینده با برچسب قیمتی حدود ۳۵ هزار دلار به بازار عرضه خواهند کرد، چین همچنان ترجیح می‌دهد که نسخه‌های بسیار ساده‌تر و سبک‌تر از خودروهای برقی تولید کند؛ خودروهایی که قیمت برخی از معادل‌های آن‌ها تنها ۵ هزار دلار است و حتی رانندگی بسیاری از این خودروهای سبک برقی در چین، نیازی به اخذ گواهینامه و پلاک هم ندارد.

 

در چنین شرایطی، مشخص است که چین هرچه بیشتر بر موضوع گسترش و توسعه استفاده از خودروهای برقی در داخل کشور و فروش محصولات خود در سایر کشورها، تمرکز خواهد کرد.

 

چین که قصد دارد به هر نحوی به اقتصاد اول جهان تبدیل شود، باید در تمامی زمینه‌ها موفق به حصول این امر شود.

 

دولت و حزب کمونیست چین قصد دارند این کشور را به اولین قدرت جهان در این صنعت تبدیل کنند چرا که آنان معتقدند انقلاب در این زمینه می‌تواند جهان را از فاجعه زیست محیطی نجات دهد و بدون تغییر در سوخت خودروها، سخنی از نقطه عطف در حفظ محیط زیست نمی‌توان زد.

قطار برقی بدون ریل در خیابان‌های چین

شرکت چینی CRRC جوجیو برای اولین بار قطار بدون نیاز به ریل را برای شهرهای کوچک و فاقد زیرساخت‌های ریلی تولید کرد.

 

قطار جدید این شرکت در واقع اولین قطار فاقد ریل جهان است که انرژی حرکتی آن توسط موتورهای برقی تأمین شده و مانند سایر خودرو‌ها از تایرهای پلاستیکی و رینگ‌های فلزی برای حرکت روی آسفالت بهره می‌برد.

 

سامانه حمل‌ونقل خودکار سریع در شهر یا ART از سه واگن با طول ۹ متر تشکیل شده که قادر به کسب سرعت ۷۰ کیلومتر در ساعت با ۳۰۰ مسافر در وضعیت معمولی و ۵۰۰ مسافر در وضعیت اقتصادی است.

 

سیستم حرکتی قطار بدون ریل به کمک رایانه و با اسکن لحظه‌ای مسیر این وسیله نقلیه بزرگ را به صورت خودکار و بدون نیاز به راننده کنترل می‌کند.

 

نمونه آزمایشی قطار بدون نیاز به ریل مجهز به صندلی مخصوص اپراتور است هرچند که شرکت سازنده اعلام کرده که این قطار می‌تواند بدون راننده نیز حرکت کند.

 

در حال حاضر مسیر اختصاصی به طول ۶.۵ کیلومتر برای حرکت قطار بدون ریل در شهر جوجیو در حال ساخت است و در سال آینده میلادی به بهره‌برداری می‌رسد.

برنامه چین و هند برای خودروهای الکتریکی

در طول دهه آینده، میلیون‌ها نفر در چین و هند خودرو‌های الکتریکی خواهند خرید که این امر، زنگ خطر تغییری بنیادی در صنعت نفت را به صدا در می‌آورد.

مدیران شرکت‌های نفتی و خودرویی هشدار دادند نزولی شدن تقاضای بنزین در آسیا ممکن است قبل از آنچه انتظار می‌رفت، شروع شود؛ چرا که در طول دهه آینده، میلیون‌ها نفر در چین و هند خودروهای الکتریکی خواهند خرید که زنگ خطر تغییری بنیادی در صنعت نفت را به صدا در می‌آورد.

آن‌ها میگویند پالایشگاه‌ها باید خود را برای آینده‌ای آماده کنند که بنزین که بزرگ‌ترین منبع درآمد آن‌ها است، در فرآیندهای پولی نقش کمتری داشته باشد؛ اما این تغییر، با حرکت‌های سیاست‌گذاری در چین و هند پشتیبانی می‌شود؛ جایی که دولت‌ها تلاش می‌کنند آلودگی‌های روزافزون را کاهش داده، واردات نفت خود را تقلیل دهند و برای این که در صنعت رو به شکوفایی خودروی سبز سهمی داشته باشند، با هم رقابت می‌کنند.

در نقشه راه چین که در ماه آوریل منتشر شد، چین اعلام کرد می‌خواهد حداقل یک پنجم فروش سالانه ۳۵ میلیون خودروی پیش‌بینی شده برای سال ۲۰۲۵ خود را خودروهای با سوخت سبز تشکیل دهد.

در این مورد، هند حتی از این هم بسیار افراطی‌تر عمل کرده است و طبق گفته منابع دولتی و صنعتی در مصاحبه با رویترز اتاق فکر دولت پر نفوذ کنونی پیش‌نویس برنامه‌هایی را برای الکتریکی کردن تمام خودروهای کشور تا ۲۰۳۲ آماده کرده است

ویلکو استارک، نایب رئیس استراتژی و برنامه‌ریزی محصولات شرکت خودروسازی آلمانی دایملر به رویترز گفت: ما شاهد یک انتقال واضح به سوی خودرو‌های الکتریکی خواهیم بود؛ در حال حاضر در قانون گذاری‌ها هم از این خودرو‌ها حمایت شده است و دیگر محدود به کاربری‌های اقلیتی نیست.

استارک و سایر مدیران اجرایی در طول کنفرانس نفت و گاز آسیا در کوالالامپور که این هفته برگزار شد با رویترز مصاحبه کردند. بر این اساس، دایملر پیش‌بینی می‌کند تا سال ۲۰۲۵ در حدود ۱۵ تا ۲۰ درصد از کل فروش این شرکت را خودروهای الکتریکی تشکیل دهند و به این مقدار ۱۰ درصد دیگر را هم خودرو‌های هیبریدی اضافه می‌کنند.

خودروهای الکتریکی در حال حاضر کمتر از ۲ درصد کل خودرو‌های جهان را تشکیل می‌دهند و هرگونه رشد سریع‌تر از انتظاری در این بخش به طرز اساسی بر تقاضای نفت و تجارت پالایشگاه‌ها تأثیر خواهد گذاشت.

داوود نسیف، رئیس کل شرکت دولتی سوخت بحرین می‌گوید: تکنولوژی به سرعت در حال تغییر است در ۱۰ – ۱۵ سال آینده بازار بنزین با آنچه امروز می‌بینیم یکسان نخواهد بود.

در حالی که بنزین ۴۵ درصد تولید پالایشگاهی را تشکیل می‌دهد و یکی از سوخت‌های با حاشیه سود بالا است؛ کند شدن و یا افت تقاضای آن تأثیرات قابل توجهی بر این بخش خواهد گذاشت.

ریزگردها امان مردم کره‌ جنوبی را بریده است

توفان متوالی شن و پراکنده شدن ریزگردها در کره جنوبی طی یک هفته اخیر، بسیاری از مردم این کشور را خانه نشین و زندگی روزمره آنان را دچار اختلال شدید کرده است.

در چند روز گذشته این ریزگردها و پراکنده شدن گرد و غبار که در نوع خود در کره جنوبی کم سابقه عنوان شده، باعث بروز مشکل در بسیاری از کارهای روزمره مردم شده است.

به همین خاطر دولت کره جنوبی از مردم شهرهای مختلف از جمله سئول جپایتخت این کشور که در معرض حمله ریزگردها قرار گرفته اند خواسته است فعالیت های بیرون از مکانهای مختلف را تعطیل کنند.

گزارش روز رسانه های کره جنوبی از جمله یونهاپ و تلویزیون این کشور حاکی است که خاک روی خیابان های پایتخت را فرا گرفته و وزش باد توفان های شن و ریزگردها را از شرق چین وارد این کشور کرده است.

دولت بخصوص به زنان، کودکان و سالمندان هشدار داده حتی‌الامکان از خانه ها و فضاهای بسته خارج نشوند و با توجه به آسیب پذیر بودن این اقشار توصیه اکید شده است که مراقب باشند.

گزارش حاکی است که منشا این ریزگردها منطقه مغولستان داخلی و نواحی شمالی چین می باشد و این موضوع اکنون به یک نگرانی اجتماعی در کره جنوبی تبدیل شده است.

بر اساس گزارش تلویزیون کره جنوبی، میزان ریزگردها هم اکنون به ۱۵۰ تا ۳۰۰ میکروگرم در هر متر مکعب هوا رسیده و در برخی موارد میزان آلودگی هشت تا ۱۰ برابر بالاتر از حد مجاز گزارش شده است.

موسسه حراست از محیط زیست کره جنوبی نیز در بیانیه ای از مردم این کشور خواسته است هشدارها را جدی گرفته و از وسایل محافظتی چون ماسک استفاده کنند.
این موضوع حتی باعث شده تا فروش انواع ماسک در این کشور ۴۸ درصد افزایش داشته باشد.

۸ درصد آب‌های زیرزمینی و مصرفی در دنیا را در ایران مصرف می‌کنیم/ ۲ دهه تا مرگ آب‌های زیرزمینی

روزنامه اعتماد نوشت: آنچه در مقاله اخیر نشریه نیچر مورد اشاره قرار گرفته است، ‌مصرف بی‌رویه منابع آب زیرزمینی توسط کشورهایی چون ایالات متحده امریکا، مکزیک، ‌چین، ‌هند و ایران است.

افت شدید سفره‌های آب زیرزمینی در دشت‌های مختلف این کشورها و استفاده از آن برای به عمل آوردن محصولات کشاورزی، ‌بحثی است که از نگاه کارشناسان باید مورد توجه جدی قرار گیرد. محصولاتی که از سوی این کشورها به کشورهای دیگر صادر می‌شود، ‌مفهومی به عنوان آب مجازی را به میان می‌آورد؛ مفهومی که در محصولات مستتر است و ارزشی دوچندان به محصول تولیدشده می‌دهد.

محصولاتی چون گندم، ‌برنج، ‌ذرت، ‌پنبه و ‌نیشکر ازجمله محصولاتی است که در این چند کشوری که مصرف‌کننده‌های اصلی آب زیرزمینی جهانند، ‌بیشترین تولید و صادرات و واردات را دارند. شاید اگر کشورها به تناسب ظرفیت آبی مناطق‌شان و اقلیم خود دست به کشت محصولات می‌زدند، ‌امروز با بحران از دست رفتن آب‌های زیرزمینی مواجه نبودیم. دکتر مسعود تجریشی، ‌مدیر دفتر برنامه‌ریزی و تلفیق ستاد احیای دریاچه ارومیه در گفت‌وگو با «اعتماد» از مشکلاتی که به واسطه مصرف بی‌رویه منابع آبی زیرزمینی برای کشور ایجاد شده و خواهد شد، ‌سخن می‌گوید؛ مشکلاتی که اگر با همین رویه پیش برویم، ‌دو چندان خواهد شد و اثری از سفره‌های آب زیرزمینی که سال‌ها و قرن‌ها طول کشیده بود تا تشکیل شوند، ‌باقی نماند.

بحران در زیرزمین دشت‌هایمان، آنجا که سفره‌های آب زیرزمینی تشکیل شده بود، ‌شدت گرفته است. اوضاع مصرف در کشور به گونه‌ای است که تیتر مقالات و گزارش‌های خبری می‌شویم. چقدر از عمر این آبخوان‌ها باقی مانده است؟

مسئله‌ای که به آن اشاره کردید را می‌توان در ۴ بخش بررسی کرد؛ بخش اول نحوه استفاده از منابع است. آن چیزی که امروزه در دنیا با توجه به چالش آب که یک چالش جهانی است و به آن رسیدند، این است که باید یک سقفی در برداشت‌ها گذاشته شود. مثلاً وقتی از آب‌های سطحی صحبت می‌کنیم، باید سقفی داشته باشد که چه مقدار از این آب‌های تجدید پذیر را می‌توانیم ‌برداریم. آنچه در حال حاضر در دنیا دیده می‌شود، برداشت ۴٠ تا ۴۵ درصدی است. دیگر اینکه چگونه می‌توانیم آب باقیمانده را که سهم محیط‌زیست است، در رودخانه‌ها سهمی برایش قائل شویم و مطمئن شویم اکوسیستم آبی هم سهمی برای خودش دارد. متأسفانه این را عمل نمی‌کنیم. با وجود اینکه در منطقه خشکی هستیم که نوسانات اقلیمی می‌تواند در آن مسئله‌ساز باشد توجهی به این مسئله نمی‌کنیم. وقتی ارومیه را نگاه می‌کنیم، میزان بارش امسال نسبت به سال گذشته ٢٧ درصد کم شده. ما حتماً باید چیزی را جایی ذخیره داشته باشیم تا بتوانیم مصرف پایداری را برای حوضه آبریز داشته باشیم. مهندس چیت‌چیان، وزیر نیرو یک سال ‌و ‌نیم پیش در بحث آب‌های سطحی ابلاغیه‌ای را گذاشتند که سهم آب سطحی و اکوسیستم‌های آبی را مشخص می‌کرد. مثلاً درباره ارومیه؛ ٢۶٠٠ میلیون مترمکعب سهم دریاچه است که رودخانه‌های منتهی به دریاچه باید این سهم را در نظر بگیرند. ما آب سطحی را می‌بینیم که قابلیت اندازه‌گیری هم دارد، اما موقعی که به آب زیرزمینی می‌رسیم، از دیده پنهان است. از زیر زمین چیزی را می‌کشیم بالا می‌آوریم. آبی که ممکن است در بعضی از مناطق سال‌ها طول کشیده تا تشکیل شود آنچه خطرناک است آن چیزی است که زیر زمین وجود دارد و هزاران سال طول کشیده تا ایجاد شود و قرار است برای نسل‌های آینده هم به جا بماند.

میزان مصرف این آب‌ها در کشور ما و دنیا به چه شکل است؟

متأسفانه مصرف آب زیرزمینی ما یک روند رو به رشدی دارد، ما الآن تقریباً ٨ درصد آب‌های زیرزمینی که در دنیا دارد مصرف می‌شود را در کشور مصرف می‌کنیم. اگر این روند به همین شکل پیش برود، چیزی از آنچه طی این سال‌ها شکل گرفته بود، باقی نمی‌ماند. کشورهای دیگر دنیا به این سمت می‌روند که این مسئله را کنترل کنند؛ در غرب امریکا، کالیفرنیا که قانونی در سقف برداشت آب زیرزمینی نداشته، دارند سقف می‌گذارند. پیش‌بینی شده تا سال ٢٠٢۵ حدود ٢٠ درصد آب زیرزمینی دنیا را ما مصرف می‌کنیم. کشورهای دیگر دارند می‌روند به سمت مصرف کمتر، ما برای اینکه محصولات کشاورزی بیشتری تولید کنیم و کشاورزی‌مان را گسترش دهیم، داریم می‌رویم به سمت مصرف بیشتر آب زیرزمینی.

در صورت افت آب‌های زیرزمینی چه اتفاقی برای اکوسیستم می‌افتد؟

اگر ما از آب‌های شیرینمان استفاده کنیم، تراز آب شیرین پایین می‌رود و آب شور جایگزینش می‌شود، همچنین آب شیرین باقیمانده هم غیرقابل استفاده می‌شود و شور می‌شود. نکته دوم اینکه این محیط متخلخل فضای سفره مثل اسفنج می‌ماند، فضای خالی از آب تحت تأثیر فشاری که ستون خاک وارد می‌کند، قرار می‌گیرد و این باعث فشرده شدنش می‌شود و آب جدید نمی‌تواند جایگزین آب قبلی شود. به این وسیله آب‌های تجدید پذیر زیرزمینی‌مان را غیرقابل تجدید پذیر می‌کنیم و باعث می‌شویم که یک ‌بار مصرف شوند و دیگر نمی‌توانیم از آن استفاده کنیم این یعنی حقوق نسل‌های آینده را با خودخواهی خودمان زیر پا گذاشته‌ایم. حالا طبیعت چگونه به این کار پاسخ می‌دهد؟ یکی از عوارض آن، نشست زمین است. برخی از این قطارها که از ریل خارج می‌شوند به نشست زمین برمی‌گردد. فضای خالی از آب پر نشده زمین نشست می‌کند. در خیلی از مناطق، تأسیسات زیربنایی داریم، پمپ داریم، ساختمان داریم. زمین که نشست می‌کند، مجبور می‌شویم زیرسازی‌ها و ساختمان‌ها را دوباره تقویت کنیم و این یعنی هزینه مضاعف. از طرفی به لحاظ اقتصادی مجبور می‌شویم آب را از لایه‌های عمیق‌تر خاک بالا بیاوریم. اگر به سمت کرج و شهریار بروید، بسیاری از تأسیسات و کارخانه‌های صنعتی، مقنی‌هایی دارند که کارشان کف‌شکنی است، این کار نیازمند صرف انرژی بیشتری هم هست. وقتی آب زیرزمینی را از بین ببریم، پوشش گیاهی را از بین ببریم، باعث می‌شود سیلاب بیاید و خرابی به بار آید. اقلیم‌هایمان به سمت گرم‌تر شدن می‌رود، اکوسیستم را، اقتصاد را به هم می‌زنیم و خسارت‌های زیادی را به بار می‌آوریم. این پدیده کاملاً شناخته شده و شرایط پایدار وغیرقابل برگشتی را ایجاد می‌کند. نکته بعدی این است که از این آب‌های زیرزمینی که متعلق به نسل‌های بعدی هم هست، برداشت می‌کنیم و با آن گندم و هندوانه می‌کاریم و بعضی از آن‌ها را صادر می‌کنیم. ما در واقع چیزی را داریم صادر می‌کنیم که غیرقابل برگشت است. نفت را می‌توان خرید یا از انرژی خورشیدی استفاده کرد، اما بعضی از محصولاتمان را می‌کاریم که از آبی استفاده کرده‌ایم که غیرقابل برگشتند. بسیاری از کشورهای دنیا از آب سبز یا کشت دیم استفاده می‌کنند برای کاشت غلات. در واقع از آب باران بهره می‌برند و باعث نمی‌شوند منابع آب زیرزمینی را برای صادر کردن محصولات تخلیه کنند. ما از الگویی داریم تبعیت می‌کنیم که نه تنها پایدار نیست، بلکه باعث می‌شود تمدن و سکنی را در این سرزمین به خطر بیندازیم. بسیاری از تمدن‌ها در فلات ما قرار دارند که این فلات هم عمدتاً روی آب‌های زیرزمینی واقع شده‌اند.

محصولاتی چون برنج، گندم و نیشکر چقدر تأثیر دارد؟

مصوب شد که جز در مناطق شمال کشور جایی کسی نباید برنج بکارد، ‌البته این مصوب وزارت نیرو بود که مجوز ندهد، ولی هنوز مناطقی هستند که در گزارش‌ها می‌بینیم که برنج می‌کارند. من خودم هم دیدم در اصفهان و شیراز هنوز دارند برنج می‌کارند. این نظارت‌هایمان را باید جدی‌تر داشته باشیم. باید سقفی برای برداشت آبمان بگذاریم. مطمئناً بعضی از محصولاتی را که مصرف آبشان بسیار زیاد است مجبور می‌شویم حذف یا جایگزین کنیم و برویم به سمت محصولات کم آب‌بر. مثلاً برای چغندرقند در آذربایجان مصوبه گرفتیم که به اندازه کارخانه‌هایی که داریم کشت شود. چون چغندر را می‌کاشتند، هزار کیلومتر تا اصفهان و مشهد می‌بردند. ارزش اقتصادی این ٣٠٠ هزار تن شکری که تولید می‌شود ١٨ میلیون دلار است، اما ٢٠ میلیون خرج بنزین و استهلاک ماشین می‌کردیم که این ٣٠٠ هزار تن را انتقال دهیم. کار کاملاً غیراقتصادی است. وقتی نسبت به توسعه نگاه نمی‌کنیم چه مزیت‌هایی داریم و نسبت به مزیت‌هایی که اقلیم، اکولوژی و توان آبدهی منطقه دیکته می‌کند، پیش نمی‌رویم به این وضعیت می‌رسیم؛ وضعیتی کاملاً ناپایدار. ممکن است در محصولی یا گیاه دارویی مزیت بالایی داشته باشیم که در منطقه خشک عمل بیاید و آب کمی مصرف کند و حتی بتوانیم صادر کنیم، اما از آن سو می‌توانیم برنج و چغندر را که مصرف آبشان بالاست، وارد کنیم. خودکفایی را می‌توانیم به خوداتکایی معنی کنیم، ‌یعنی هر زمان کسی بخواهد ما را تحریم کند، ما بتوانیم غذای کشور ا تأمین کنیم، اما قرار نیست در محصولاتی سرمایه‌گذاری کنیم که مزیتی ندارند، این با عقل و منطق هم جور درنمی‌آید. باید مطمئناً برگردیم روی یکسری محصولات سرمایه‌گذاری کنیم که به اقلیم مناطقمان نزدیک باشد. می‌توانیم در مناطق دیم، روی محصولاتی چون توتون و نخود حساب کنیم. می‌توانیم با سرمایه‌گذاری، انتقال دانش، آموزش کشاورزان، استفاده از بذرهای مناسب، روی آوردن به محصولات کم‌ آب‌بر و استفاده از آب باران، ‌هم محصولات خوبی تولید کنیم و هم جلوی از بین رفتن منابع آبی زیرزمینی‌مان را بگیریم. مجبور نیستیم صفر و یک نگاه کنیم، می‌توانیم با توجه به هر دشت و هر حوضه آبریزمان و بررسی مزیت‌هایی که دارند و اینکه چقدر آب دارند و نسبت به نیاز اکوسیستم منطقه، ‌آب کنار بگذاریم. بر این اساس می‌توانیم به اقتصادی قوی برسیم و به ثروت ملی کمک کنیم. نه اینکه مثل ارومیه شود که در ازای هر مترمکعب آب مصرفی در دو سه دهه اخیر، تنها ١٨ تا ٢٠ سنت به اقتصاد ملی کمک کرده‌ایم. کشورهای همسایه چون سوریه قبل از درگیری‌هایش با به‌کارگیری بسیاری از تکنولوژی‌ها، روی ۵٠ سنت بودند. کشورهایی داریم که بالای ۵/٢ دلارند؛ یعنی ١٠ برابر ما هستند. راه‌های بسیار زیادی برای رسیدن به این نقطه وجود دارد. این روشی که ما با آن جلو می‌رویم نه به اقتصاد ملی کمک می‌کند، نه باعث می‌شود تولیداتمان ارزش افزوده‌ای پیدا کند که بازار جهانی را بگیریم.

در حال حاضر عدد مصرف ما در آب زیرزمینی چیست؟

مقدار برداشت آب زیرزمینی‌مان حدود ١۶ میلیارد مترمکعب بیش از مقداری است که آبخوان‌هایمان تغذیه می‌شود؛ این یعنی داریم منفی حرکت می‌کنیم. بر اساس اعدادی که وزارت نیرو اعلام می‌کند، حداکثر داریم از یک ذخیره ٢٠٠ میلیارد مترمکعبی صحبت می‌کنیم که تقریباً نیمی از آن را در دو دهه اخیر مصرف کرده‌ایم. در حوضه دریاچه ارومیه، دشت شبستر است که بیلان منفی دارد. در برخی دشت‌هایمان از ۵ تا ١٠ سال آینده به خاطر افت شدید آب زیرزمینی کسی نمی‌تواند در آن‌ها زندگی کند چون آب سطحی که نداشتند، همه آب زیرزمینی را هم دارند مصرف می‌کنند. مطمئناً این روش، روشی پایدار نیست. این‌ها چیزی نیست که همه فقط راجع به آن صحبت کنند، این یک بحران واقعی است. در بعضی از این مناطق از عمق‌های بسیار زیاد آب به سطح زمین می‌آورند، در واقع به شکلی رقابت شده. هر وقت آب کم می‌آورند، کف‌شکنی می‌کنند. اگر همین‌طور پیش برویم، بقیه صد میلیارد مترمکعب را هم مصرف می‌کنیم. در همین نسل موجود می‌توانیم به این عدد برسیم و به جایی برسیم که دیگر آبی باقی نماند. ما از ۶٠٠ دشتی که داریم، ٣٠٠ تایش آب شیرین است، از میان آب شیرین‌ها، ٨٠ درصد را ممنوعه کرده‌ایم، این‌ها منفی در منفی هستند، وضعیت مطلوبی نداریم. این چیزی است که هیچ‌وقت حاکمیت و دولت‌ها متوجه نمی‌شوند، چون زیرزمین است. موقعی می‌فهمند که تمام شده.

آنچه به عنوان راه‌حل فوری بتوان برای دور شدن از این بحران اندیشید چه می‌تواند باشد؟

باید وزارت نیرو برنامه‌ای ارائه کند، تأمین منابع شود تا همه این‌ها منجر به گسترش کشت آبی‌مان نشود. به کمک ماهواره، مردم، آموزش، ترویج سرمایه‌گذاری اقتصادی- علمی به این جمع‌بندی برسیم که یک مسئله داریم که باید همه واردش شویم. بعضی از دشت‌هایمان دارند ٣٠ تا ۴٠ سانت سالانه افت می‌کنند. دشت چناران در مشهد سالی چند متر افت دارد، فقط برای اینکه آب مشهد را تأمین کنیم. خب این بالاخره یک تهی دارد دیگر، روزی تمام می‌شود. یکسری دشت‌ها و تمدن‌ها داریم که وابسته به این آب‌ها هستند، اگر این‌ها را جدی نگیریم، باید جابه‌جایی‌های جدی جمعیت را قبول کنیم. این دیگر تنها بحث آب مجازی نیست، هرچه درآمد داریم باید خرج واردات غذا کنیم. الآن هم دیر است. دولت‌ها باید بیایند، مردم باید آگاه شوند. با این وضع برای نوه‌هایمان چیزی باقی نمی‌گذاریم.